Najważniejsze trendy, analizy rynku i nowości produktowe w jednym miejscu. Twój przewodnik po biznesie zoologicznym – od sklepu i hurtowni, po gabinet weterynaryjny.
Najnowszy numer
PetInsider — październik 2026
Wywiady, analizy rynku i praktyczne porady dla profesjonalistów branży zoologicznej.
jak dobierać zabawki do sposobu, w jaki pies lubi się bawić,
czym różnią się zabawki do gryzienia, szarpania, aportowania, węszenia i zdobywania jedzenia,
dlaczego przy wyborze zabawki liczy się nie tylko wielkość psa i materiał zabawki, ale również sposób jej używania,
na co należy zwrócić uwagę, jeśli zakupiony produkt ma być bezpiecznie używany przez zwierzę bez asysty opiekuna.
Wyeksponowane na półkach w sklepie zoologicznym piłki, szarpaki, gryzaki, pluszaki, zabawki na przysmaki, maty węchowe czy maty do lizania kuszą właścicieli zwierząt. Dla klientów wszystkie one należą do jednej kategorii: zabawki dla psa. Tymczasem każda z nich jest inna, każda jest przeznaczona dla innej potrzeby zwierzaka. Jedna daje psu możliwość gryzienia, druga służy do wspólnej zabawy z opiekunem, a jeszcze inna angażuje narząd węchu lub pozwala psu raczyć się kolejną porcją jedzenia.
Dlatego pytanie opiekuna: „Jaka zabawka będzie najlepsza dla mojego pupila?” niewiele mówi. Najpierw trzeba ustalić, co pies lubi robić i do czego klient właściwie potrzebuje zabawki.
Znaczenie ma więc wytrzymałość i twardość materiału, z którego jest zrobiona zabawka. Zbyt miękka może zostać szybko zniszczona, a jej części pies może połknąć. Z kolei bardzo twarda zabawka może zwiększać ryzyko uszkodzenia dziąseł i zębów. Prostą wskazówką dla właściciela jest tzw. test paznokcia. Polega na tym, że w materiale przeznaczonym do gryzienia i żucia powinno dać się zrobić niewielkie wgłębienie paznokciem.
Dlatego pytanie „Ile pies waży?” warto uzupełnić drugim: „Czy pies spokojnie żuje, czy próbuje każdą zabawkę rozłożyć na części?”. Mały zwierzak może podchodzić do zabawki nerwowo i intensywnie ją niszczyć, a duży może obchodzić się z zabawką wyjątkowo delikatnie, lekko ją chwytając czy podrzucając w powietrze.
Szarpak ma sens wtedy, kiedy ktoś trzyma drugi koniec
Szarpak odpowiada na inną potrzebę niż zabawka do żucia. Jego największa wartość pojawia się wtedy, kiedy po jednej stronie jest pies, a po drugiej rywal – inny pies lub człowiek.
Można wykorzystać szarpaka do wspólnej zabawy, do przeciągania, do nauki wymiany przedmiotów. Szarpak może być też namiastką nagrody po dobrze wykonanym treningu. Dlatego przy wyborze szarpaka liczy się nie tylko jego wytrzymałość, ale również długość, grubość i możliwość dobrego chwytu. Drobny pies nie potrzebuje ciężkiego, grubego szarpaka, z kolei przy dużym i dynamicznym zwierzęciu bardzo krótki model może być niewygodny zarówno dla psa, jak i opiekuna.
Warto też od razu ustalić z właścicielem psa, jak ta zabawka ma być używana. Szarpak kupowany do wspólnej zabawy nie staje się automatycznie produktem, który można zostawić psu na kilka godzin. To przedmiot do zabawy w parze – każda ze stron ciągnie w swoją stronę i liczy na wygraną.
Najpierw pies. Potem zabawka
„Potrzebuję zabawki dla labradora”. To jakiś punkt wyjścia, ale wciąż za mało, żeby dobrze doradzić. Jeden labrador będzie godzinami nosił piłkę, drugi dosłownie w kilka minut rozgryzie każdy przedmiot, który dostanie, a trzeci bardziej zainteresuje się szukaniem porcji jedzenia niż kolejnym aportem.
Dlatego, zanim pomożemy opiekunowi znaleźć idealną zabawkę, powinniśmy go zapytać, jak pies najchętniej się bawi.
Gryzie? Nosi? Aportuje? Szarpie się z opiekunem? Szuka? Lubi coś rozpracowywać? A może potrzebuje zajęcia, które będzie go angażowało bardziej niż kolejna runda gonitwy za piłką?
Jeden pies najbardziej lubi aktywności ruchowe, takie jak pogoń za piłką, drugi z kolei wykorzystuje narządy zmysłów i woli węszenie, żucie, szukanie jedzenia. Dlatego dobra zabawka powinna być dopasowana indywidualnie do zwierzaka i do jego potrzeb. Tylko wówczas spełni swoją funkcję i będzie chętnie używana przez psa.
Pies chce gryźć? Wytrzymałość to nie wszystko
„On wszystko niszczy. Potrzebuję czegoś naprawdę wytrzymałego”. To jedno z najczęściej padających zdań przy półce z zabawkami. Naturalnym odruchem jest wtedy szukanie produktu „z kamienia” – najbardziej twardego, odpornego. Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.
Zabawka powinna być dobrana zawsze do wielkości psa, do siły jego szczęk, a przede wszystkim do sposobu, w jaki pies z niej skorzysta. Pies inaczej będzie korzystał z produktu, który może spokojnie przeżuwać, a inaczej z takiego, który łatwo można rozerwać i zniszczyć.
Wskazówka!
Przed rekomendacją dobrze zapytać: „Czy chce pan bawić się szarpakiem z psem, czy raczej szuka przedmiotu, którym pies ma się zająć sam?”. To pozornie niewielka różnica, która może pokierować klienta w zupełnie inną część półki z zabawkami.
Piłka też musi pasować do psa
Piłka wydaje się najprostszą psią zabawką. Klient wybiera wielkość na oko, sprawdza, czy dobrze się odbija, czasem zwraca uwagę na piszczałkę i właściwie jest już zdecydowany na zakup.
Tymczasem przy piłce jednym z pierwszych kryteriów powinien być rozmiar. Zbyt mała piłka może zostać połknięta albo utknąć w gardle. Dlatego zabawka powinna być na tyle duża, by pies nie mógł schować jej w całości w pysku.
Warto też zapytać opiekuna, co dzieje się z piłką po aportowaniu. Jeden pies przynosi ją i natychmiast oddaje, drugi kładzie się z nią i przez następne pół godziny intensywnie ją gryzie, jeszcze inny pilnuje zabawki lub przy próbie odebrania ucieka. Zdarza się też, że pies po zabawie broni dostępu do swojej piłki, traktując ją jako trofeum.
Znaczenie ma również sposób samej zabawy w aportowanie. Powtarzane sprinty, nagłe hamowanie i gwałtowne zwroty mogą mocno obciążać układ ruchu, dlatego szczególnej ostrożności wymagają m.in. psy rosnące, starsze, z nadwagą czy problemami ortopedycznymi. Tutaj intensywność treningu z piłką należy dobierać zawsze indywidualnie do psa. Nie każdy pies potrzebuje jednak kilkudziesięciu rzutów, by dobrze spędzić czas. Niesienie piłki w pysku w asyście opiekuna też może być frajdą dla pupila.
Statystyka!
Piłka jest klasykiem wśród psich zabawek, ale nawet ona nie zainteresuje każdego psa. W badaniu Dogs Trust z 2024 roku 58% opiekunów wskazało ją jako ulubioną zabawkę swojego psa, podczas gdy 9% przyznało, że ich pies w ogóle nie przepada za zabawkami*. To pokazuje, dlaczego warto dobrze dobierać zabawki do charakteru psa. * Źródło: https://www.dogstrust.org.uk/about-us/research-expertise/national-dog-survey/.
Mata do lizania to nie tylko modny gadżet
Mata do lizania ma zupełnie inną funkcję niż piłka czy szarpak. Pies nie ma jej gonić ani rozgryzać. Ma zlizywać z powierzchni odpowiednio dobrane jedzenie. Podobnie wykorzystuje się też część zabawek przeznaczonych do wypełniania karmą.
Przy sprzedaży od razu pojawia się więc drugie pytanie: „Co będzie pan na tej zabawce podawał pupilowi?”.
Jeżeli klient wykorzysta część codziennej porcji mokrej karmy, łatwo uwzględnić ją w żywieniu. Jeżeli jednak przy każdym użyciu zabawki dojdzie spora ilość dodatkowych past, masła orzechowego, przysmaków czy innych wysokokalorycznych produktów, to trzeba pamiętać, że one również wliczają się do dziennej dawki żywieniowej i mogą prowadzić do nadwyżki kalorii w diecie, co szybko przełoży się na wagę i kondycję psa.
Użycie samej maty nie dostarcza kalorii. Jednak to, co klient na niej rozsmaruje, może zdecydowanie zwiększyć kaloryczność diety psa.
Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.
„Potrzebuję czegoś, co zostawię mu, kiedy wychodzę”
To jedno zdanie może całkowicie zmienić rekomendację, ponieważ nie każda zabawka nadaje się do użytkowania przez psa bez nadzoru.
Pluszak może zostać rozpruty, sznur rozgryziony, piszczałka wyciągnięta, a fragment gumowej zabawki odgryziony i połknięty. Dlatego nowe produkty warto najpierw sprawdzić podczas wspólnej zabawy i zobaczyć, co pies próbuje z nimi zrobić.
Jeżeli zwierzę odrywa fragmenty zabawki, wyciąga wypełnienie i próbuje je połykać, to produkt nie powinien być traktowany jako bezpieczne zajęcie na czas nieobecności opiekuna.
Nie każdy pies potrzebuje kolejnej piłki
„On ma tyle energii, że nie da się go zmęczyć”. Klient kupuje więc kolejną piłkę. Potem wyrzutnię do piłek. Potem znowu piłkę. W ten sposób w domu jest cały kosz piłek, a pies nadal szuka zajęcia.
A może psu brakuje czegoś zupełnie innego?
Aktywność psa nie musi oznaczać wyłącznie biegania za piłką i aportowania. Węszenie, szukanie i zdobywanie jedzenia również angażują zwierzę i pozwalają mu zrealizować ważne codzienne potrzeby. Mata węchowa, kula smakula, kong czy zabawka interaktywna mogą także przynieść psu wiele radości.
To szczególnie ważne wtedy, gdy klient ma już w domu kilka piłek i szarpaków, a nadal szuka czegoś, co zajmie psa. Warto wtedy zapytać: „A może coś, co zmęczy psa emocjonalnie i zaangażuje jego zmysły?”.
Często okazuje się, że to właśnie takiego rodzaju aktywności brakuje psu w całym „zabawkowym zestawie”.
58%
opiekunów wskazało piłkę jako ulubioną zabawkę swojego psa w badaniu Dogs Trust z 2024 roku
Zabawka na jedzenie ma angażować, a nie frustrować
Kule na smaczki, maty węchowe, zabawki wypełniane karmą i różnego rodzaju łamigłówki dają psu możliwość zdobywania jedzenia w bardziej angażujący sposób. Nie oznacza to jednak, że najbardziej skomplikowany produkt będzie najlepszym wyborem.
Jeżeli pies pierwszy raz spotyka się z tego rodzaju zabawką i przez kilka minut nie jest w stanie zdobyć ani jednego kawałka jedzenia, to zamiast zainteresowania, może pojawić się frustracja. Dlatego przy pierwszym zakupie lepiej zacząć od prostszego rozwiązania, a dopiero później zwiększać poziom trudności.
Pytanie „Czy on już zna takie zabawki, czy to będzie jego pierwsza tego typu?” pozwala szybko ustalić, czego szukać. Łatwiejszy produkt nie jest gorszy. Dla psa, który dopiero uczy się korzystania z tego typu zabawek, może to być zdecydowanie lepsza opcja.
Ważne!
Stan zabawki trzeba regularnie kontrolować, bo produkt, który był odpowiedni po zakupie, po kilku dniach czy tygodniach intensywnego użytkowania może być w złym stanie. Dlatego warto zapytać opiekuna wprost: „Pies będzie korzystał z niej przy panu czy ma zostać z nią sam?”.
Co zyskasz?
Dobrze dobrana zabawka często prowadzi do rozmowy o innych produktach, które mogą odpowiadać potrzebom psa. Jeśli wiesz, że pies lubi szarpać się z opiekunem, ale potrzebuje też spokojniejszego zajęcia, możesz zaproponować dwa produkty o zupełnie różnych funkcjach. Do piłki można dobrać matę węchową, do szarpaka – zabawkę na jedzenie, a do maty do lizania – produkt, którym można ją wypełnić.
Nie chodzi o dokładanie klientowi kolejnych rzeczy do koszyka, ale o pokazanie mu, że różne zabawki odpowiadają na różne potrzeby psa. Dzięki temu łatwiej zbudować bardziej przemyślany zestaw produktów, zamiast kolejny raz sprzedać podobną piłkę czy gryzak.
Zyskuje na tym również sklep. Klient dostaje konkretną poradę, lepiej rozumie ofertę, dlatego jest większa szansa, że wróci po następny produkt, kiedy będzie szukał nowej atrakcji dla swojego psa.
Szeroka oferta ma największą wartość wtedy, kiedy pracownik potrafi wyjaśnić klientowi, do czego służy każdy z produktów.
Jedna półka, zupełnie różne potrzeby
Piłka, szarpak, gryzak, mata węchowa i zabawka na jedzenie nie są pięcioma wersjami tego samego produktu. Każda daje psu możliwość innego rodzaju aktywności.
Dlatego przy coraz większym wyborze sama znajomość marek, materiałów i rozmiarów już nie wystarcza. Trzeba jeszcze wiedzieć, jak pies będzie z produktu korzystał i czego klient właściwie od niego oczekuje.
Czasem najlepszym pytaniem przy półce z zabawkami nie będzie więc: „Jak duży jest pies?”, tylko: „Co on najbardziej lubi robić?”.
Źródła:
VCA Animal Hospitals, Behavior Management – Enrichment and Activity Toys.
Hasła „wytrzymała”, „dla mocnych szczęk” czy „heavy duty” pomagają klientowi odnaleźć się w asortymencie na półce, ale nie są gwarancją, że konkretny produkt jest niezniszczalny.
Psy różnią się nie tylko siłą szczęk, ale również sposobem używania zabawek. Jeden spokojnie żuje, drugi zgniata, trzeci szuka słabego punktu materiału, a czwarty przez większość czasu po prostu nosi przedmiot w pysku.
Dlatego lepiej nie zapewniać klienta, że tej zabawki pies na pewno nie zniszczy. Dla klienta znacznie bardziej użyteczna będzie informacja, na co powinien zwrócić uwagę podczas pierwszych zabaw. Warto obserwować, czy na zabawce nie pojawiają się pęknięcia, czy pies nie odgryza pojedynczych elementów, czy nie wyciąga wypełnienia i czy zabawka po uszkodzeniu nie jest na tyle mała, że może zostać połknięta i stanowić zagrożenie dla psa.
To mówi o bezpieczeństwie znacznie więcej niż samo hasło „bardzo mocna”.
Pięć rzeczy, które warto sprawdzić przy półce
1. Co pies najbardziej lubi robić?
Gryźć, szarpać, aportować, nosić, węszyć, szukać jedzenia czy rozkładać zabawki na części?
2. Do czego klient potrzebuje zabawki?
Do wspólnej zabawy, samodzielnego zajęcia psa, żucia, pracy nosem czy zdobywania jedzenia?
3. Jak pies traktuje zabawki?
Spokojnie je nosi i żuje czy intensywnie gryzie i odrywa fragmenty? To może być ważniejsze niż sama wielkość psa.
4. Czy rozmiar i poziom trudności są odpowiednie?
Zabawka nie może być na tyle mała, żeby pies mógł ją połknąć, a przy łamigłówkach pies powinien mieć realną szansę na sukces.
5. Czy pies będzie korzystał z niej pod nadzorem?
Inaczej dobiera się zabawkę do wspólnej zabawy z opiekunem, a inaczej taką, z którą pies ma zostać sam podczas jego nieobecności.
Częstsze picie, większa ilość oddawanego moczu i utrata masy ciała mimo dobrego apetytu to objawy, które mogą rozwijać się stopniowo i przez pewien czas pozostać niezauważone. Cukrzyca jest chorobą metaboliczną, w której istotną rolę odgrywają zaburzenia wydzielania insuliny oraz zmniejszona wrażliwość tkanek na jej działanie. U kotów insulinooporność jest jednym z najważniejszych mechanizmów prowadzących do rozwoju choroby.
Prawidłowe leczenie pozwala ograniczyć objawy i poprawić komfort życia zwierzęcia, a u części pacjentów możliwe jest również osiągnięcie remisji. Dieta stanowi ważny element postępowania, ale nie zastępuje leczenia farmakologicznego. Powinna być dobrana do stanu kota, jego kondycji oraz stosowanej terapii.
Objawy, które powinny zwrócić uwagę opiekuna
Do najbardziej charakterystycznych objawów cukrzycy u kotów należą:
zwiększone pragnienie,
częstsze i obfitsze oddawanie moczu,
wzmożony apetyt,
utrata masy ciała mimo prawidłowego lub zwiększonego apetytu,
spadek aktywności,
pogorszenie wyglądu sierści,
osłabienie kończyn tylnych.
U części pacjentów może rozwinąć się neuropatia cukrzycowa. Charakterystycznym objawem jest wtedy obniżenie stawów skokowych i chodzenie na całej powierzchni stopy. Choroba może jednak rozwijać się stopniowo, dlatego wzrost pragnienia, częstsze korzystanie z kuwety czy utrata masy ciała nie zawsze od razu budzą niepokój opiekuna.
Prawidłowe leczenie pozwala ograniczyć objawy i poprawić komfort życia zwierzęcia, a u części pacjentów możliwe jest również osiągnięcie remisji.
Jak diagnozuje się cukrzycę u kota?
Jednorazowo podwyższone stężenie glukozy we krwi nie wystarcza do rozpoznania cukrzycy. U kotów stres związany z wizytą w gabinecie może powodować przejściową hiperglikemię, dlatego wynik należy interpretować razem z objawami klinicznymi oraz innymi badaniami.
Diagnostyka obejmuje zazwyczaj badania krwi i moczu. U pacjenta z objawami sugerującymi cukrzycę zaleca się również ocenę parametrów pozwalających wykryć choroby współistniejące i czynniki wpływające na insulinooporność.
Pomocne może być oznaczenie fruktozaminy, która odzwierciedla średnie stężenie glukozy z poprzednich 7–10 dni i pozwala ograniczyć wpływ jednorazowej hiperglikemii stresowej na ocenę pacjenta.
Otyłość ma znaczenie
Nadmierna masa ciała jest jednym z ważnych czynników ryzyka cukrzycy u kotów. Tkanka tłuszczowa wpływa na metabolizm i może zmniejszać wrażliwość organizmu na insulinę.
Dobrze pokazuje to badanie, w którym masa ciała kotów zwiększyła się średnio o 44,2% w ciągu 10 miesięcy. Wraz z rozwojem otyłości wrażliwość tkanek na insulinę zmniejszyła się o 52%*.
Nie oznacza to, że każdy kot z nadwagą zachoruje na cukrzycę. Pokazuje jednak, jak silnie nadmierna masa ciała może wpływać na jeden z mechanizmów uczestniczących w rozwoju choroby.
Żywienie kota z cukrzycą ma kilka celów. Dieta powinna wspierać kontrolę glikemii, pomagać w osiągnięciu lub utrzymaniu prawidłowej masy ciała, dostarczać odpowiednią ilość niezbędnych składników odżywczych i być dobrze akceptowana przez zwierzę.
Aktualne wytyczne AAHA wskazują, że większość kotów z cukrzycą może odnieść korzyść z diety o wysokiej zawartości białka i ograniczonej zawartości węglowodanów. Jako orientacyjne wartości dla większości pacjentów podają ponad 40–45% energii metabolicznej pochodzącej z białka oraz mniej niż 12–15% z węglowodanów.
Preferowane są karmy mokre. Zazwyczaj zawierają mniej węglowodanów, ułatwiają kontrolowanie porcji, dostarczają dodatkową ilość wody i często charakteryzują się niższą gęstością energetyczną niż karmy suche.
Nie oznacza to jednak, że każdy kot z cukrzycą powinien otrzymywać dokładnie taką samą dietę. U pacjenta z nadwagą celem będzie stopniowa redukcja masy ciała, natomiast u zwierzęcia, które schudło wskutek niewyrównanej cukrzycy, priorytetem może być zatrzymanie dalszej utraty masy. Znaczenie mają również choroby współistniejące, takie jak przewlekła choroba nerek, zapalenie trzustki czy choroby jelit.
* Źródło: AAHA 2026, Dietary Management.
Dlaczego przypadkowa zmiana karmy nie jest najlepszym rozwiązaniem?
W przypadku cukrzycy nie wystarczy kierować się wyłącznie napisem „bez dodatku cukru”. Znaczenie ma cały profil żywieniowy produktu, w tym ilość węglowodanów, zawartość białka, wartość energetyczna oraz wielkość dziennej porcji.
Ważna jest również regularność pobierania pokarmu. Aktualne wytyczne wskazują, że u kotów nie zawsze konieczne jest podawanie dwóch ściśle określonych posiłków dziennie. Dzienną porcję można podzielić na kilka mniejszych posiłków, szczególnie jeśli odpowiada to naturalnym nawykom żywieniowym zwierzęcia.
U kota leczonego insuliną każdą istotną zmianę diety warto uzgodnić z lekarzem weterynarii. Zmiana sposobu żywienia, zmniejszenie apetytu lub spożywanie mniejszej ilości karmy może zwiększyć ryzyko hipoglikemii, jeżeli zwierzę nadal otrzymuje tę samą dawkę insuliny.
Czy odpowiednia dieta może zwiększyć szansę na remisję?
U części kotów z cukrzycą możliwe jest osiągnięcie remisji, czyli utrzymywanie prawidłowej glikemii bez konieczności dalszego stosowania leków przeciwcukrzycowych. Nie oznacza to jednak całkowitego wyleczenia. Funkcja trzustki pozostaje ograniczona, dlatego możliwy jest nawrót choroby.
Znaczenie diety dobrze pokazuje badanie obejmujące 63 koty z cukrzycą. Po 16 tygodniach insulinę można było odstawić u 68% kotów (22 z 31) otrzymujących mokrą dietę o niskiej zawartości węglowodanów i włókna. W grupie karmionej dietą o umiarkowanej zawartości węglowodanów i większej ilości włókna było to 41% (czyli 13 z 32 zwierząt)*.
Odpowiednio dobrane żywienie może więc wspierać kontrolę cukrzycy i zwiększać szansę na uniezależnienie od insuliny u części pacjentów. Remisja zależy jednak od wielu czynników i żadna dieta sama w sobie nie może jej zagwarantować.
Vet Gussto Diabetic to lekkostrawna, kompletna i znakomicie zbilansowana dietetyczna karma superpremium dla dorosłych kotów z cukrzycą. Powstała przy konsultacji dietetyków i lekarzy weterynarii.
Receptura bazuje na kurczaku, który stanowi 70% składu. Karma zawiera 11,1% białka i 5,5% tłuszczu, a jej wartość energetyczna wynosi 100,37 kcal/100 g. Optymalny poziom białka i tłuszczu pomaga dostarczyć odpowiednią ilość energii, a białko o wysokiej wartości biologicznej zapewnia podaż niezbędnych aminokwasów i wspiera utrzymanie dobrej kondycji.
Receptura ma niski indeks glikemiczny i nie zawiera dodatku cukru, co pomaga utrzymać właściwy poziom glukozy we krwi i ograniczać jej gwałtowne wzrosty.
Zawarte w karmie kwasy tłuszczowe omega-3 i omega-6, w optymalnych proporcjach, hamują proces zapalny i wspomagają leczenie. Ich udział wynosi odpowiednio 0,2% i 1,4%. Babka jajowata chroni natomiast śluzówkę jelit.
Vet Gussto Diabetic zawiera również L-karnitynę w ilości 200 mg/kg. Jej dodatek wspiera redukcję złogów tłuszczu przy jednoczesnym zachowaniu masy mięśniowej, co może mieć szczególne znaczenie u pacjentów, u których cukrzycy towarzyszy nadmierna masa ciała.
Dodatkowym atutem jest mokra forma karmy i wilgotność na poziomie 78%. Połączenie wysokiej zawartości składników pochodzenia zwierzęcego, odpowiednio dobranego poziomu białka i tłuszczu, L-karnityny, wysokiej wilgotności oraz braku dodatku cukru sprawia, że Vet Gussto Diabetic odpowiada na potrzeby żywieniowe dorosłych kotów z cukrzycą.
Karmienie zalecane jest początkowo do 3 miesięcy. Przed rozpoczęciem stosowania diety oraz przed przedłużeniem okresu jej podawania należy skonsultować się z lekarzem weterynarii.
W przypadku chorób współistniejących dobór diety powinien pozostać w gestii lekarza weterynarii. Aktualne wytyczne podkreślają, że przy kilku problemach zdrowotnych jednocześnie sposób żywienia należy dopasować do potrzeb konkretnego pacjenta, a nie wyłącznie do rozpoznania cukrzycy.
68%
kotów odstawiło insulinę po 16 tygodniach na mokrej diecie o niskiej zawartości węglowodanów i włókna
Źródło: https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/16275041/
Podsumowanie
Dieta jest jednym z podstawowych elementów postępowania u kota z cukrzycą. Odpowiednio dobrane żywienie wspiera kontrolę glikemii, pomaga utrzymać prawidłową masę ciała i dobrą kondycję, a u części pacjentów może zwiększać szansę na osiągnięcie remisji. Musi jednak stanowić część całego planu leczenia i być dopasowane do stanu konkretnego zwierzęcia.
Co opiekun może zrobić w domu?
W przypadku kota z cukrzycą ogromne znaczenie ma regularność. Warto obserwować apetyt, pragnienie, ilość oddawanego moczu, masę ciała i kondycję zwierzęcia oraz przestrzegać zaleceń dotyczących karmienia i leczenia.
Dzienną porcję karmy należy dokładnie odmierzać, a wszystkie przysmaki i dodatkowe produkty uwzględniać w diecie. Jeżeli zwierzę nagle zaczyna jeść mniej, odmawia pokarmu, wymiotuje lub źle się czuje, opiekun powinien skontaktować się z lekarzem weterynarii. U kota otrzymującego insulinę zmniejszenie ilości spożywanego pokarmu może zwiększyć ryzyko hipoglikemii.
Dlaczego warto mieć kategorię diabetic w ofercie sklepu?
Karma dla kota z cukrzycą nie jest zwykłą karmą light ani produktem, który można wybierać wyłącznie na podstawie informacji o braku dodatku cukru. Klient najczęściej szuka rozwiązania będącego częścią konkretnego postępowania zaleconego przez lekarza weterynarii.
Pracownik sklepu może pomóc w porównaniu składu, wartości energetycznej, zawartości białka i tłuszczu oraz formy karmy. Powinien również przypomnieć o prawidłowym odmierzaniu porcji i konsekwentnym stosowaniu wybranego sposobu żywienia.
Opinia eksperta
Vet Gussto Diabetic to dieta, którą rekomenduję kotom z rozpoznaną cukrzycą jako element kompleksowego postępowania żywieniowego. Jej mocną stroną jest mokra receptura bazująca na kurczaku, niski indeks glikemiczny, brak dodatku cukru oraz odpowiednio dobrana zawartość białka i tłuszczu.
Dużym atutem jest również obecność L-karnityny, babki jajowatej oraz kwasów tłuszczowych omega-3 i omega-6. To kompletna, dobrze przemyślana dieta odpowiadająca na potrzeby dorosłych kotów z cukrzycą. Przy jej stosowaniu sposób karmienia powinien być zawsze skoordynowany z prowadzonym leczeniem i regularną kontrolą pacjenta.
W sprzedaży karm premium najważniejsze pytanie nie powinno brzmieć: Ile kosztuje produkt?, ale: Co klient otrzymuje w zamian za tę cenę? To właśnie umiejętność pokazania realnej wartości pozwala sklepom zoologicznym budować sprzedaż opartą na jakości, a nie na rabacie. Przykładem takiego podejścia jest PLATINUM.
Co naprawdę wyróżnia PLATINUM?
Jednym z najważniejszych argumentów jest jakość i udział mięsa w recepturze. W zależności od linii i produktu PLATINUM wykorzystuje wysoką zawartość świeżego mięsa – przykładowo PLATINUM Menu Adult Fish to aż 83% mięsa ryb. Drugim argumentem jest sposób przygotowania karmy. PLATINUM wykorzystuje metodę Fleischsaftgarung (FSG). Świeże mięso gotowane w niskiej temperaturze, we własnych sokach, bez dodawania wody. W przypadku karmy półwilgotnej dłuższy proces pozwala dodatkowo skoncentrować naturalny sok mięsny. Podczas rozmowy z klientem warto przełożyć tę technologię na język korzyści: smakowitość, konsystencję, wartość odżywczą i dobrą przyswajalność. To bardziej przekonujące niż samo określenie „karma premium”.
Technologia, którą można łatwo wytłumaczyć
FSG to argument, który sprzedawca może przedstawić bez skomplikowanych szczegółów: PLATINUM przygotowuje świeże mięso we własnych sokach, w niskiej temperaturze. Dzięki temu karma zachowuje naturalny smak i właściwości. To prosta odpowiedź na pytanie, skąd bierze się różnica w cenie.
Premium to również dopasowanie. Portfolio PLATINUM pozwala prowadzić bardziej precyzyjną rozmowę z opiekunem. Przykładem jest PLATINUM Vetactive – linia receptur ukierunkowanych na określone potrzeby żywieniowe, m.in. psów z wrażliwym układem trawiennym czy nadwagą. W kanale weterynaryjnym sprzedaż tych karm bardzo dynamicznie się rozwija.
PLATINUM – morze możliwości
Uzupełnieniem oferty PLATINUM jest PLATINUM Clean + Care – nowa grupa produktów przeznaczonych do higieny i profilaktyki psów i kotów. Linia obejmuje preparaty do pielęgnacji uszu, zębów i skóry. Formuły zostały opracowane z myślą o wysokiej tolerancji oraz bezpieczeństwie zwierzęcia. Dla sklepu to także możliwość rozszerzenia koszyka zakupowego.
Jakość, którą można poprzeć dowodami
W rozmowie o produktach premium wiarygodność jest równie ważna jak skład. PLATINUM podkreśla niezależne testowanie karm przez laboratorium ELAB Analytik GmbH, obejmujące np. zawartość świeżego mięsa, zgodność składu z recepturą. To konkretny argument, na którym sprzedawca może oprzeć rekomendację.
A co z ceną? Najlepszą odpowiedzią nie jest obniżka. Warto zapytać: Czy porównujemy wyłącznie cenę opakowania, czy również skład, sposób produkcji, zawartość mięsa i dzienną porcję? Klient zaczyna wtedy porównywać dwa różne sposoby żywienia. Cena przestaje być jedynym kryterium, a staje się jednym z elementów wartości produktu.
Bezpieczny biznes również ma znaczenie. PLATINUM to nie tylko produkt premium, ale również przewidywalny i partnerski model współpracy. Jasne zasady sprzedaży zapewniają partnerom większą stabilność biznesu, ochronę wartości marki, lepsze warunki do budowania marży, sprzedaż opartą na jakości, długofalową i bezpieczną współpracę. Selektywna dystrybucja pomaga, wzmacniać lojalność klientów i rozwijać kategorię premium w sklepach stacjonarnych.
Sprzedawaj różnicę, a nie rabat
Dla sklepu zoologicznego PLATINUM może być narzędziem do budowania lojalności klientów. Argumentacja to: zawartość świeżego mięsa, metoda FSG, smakowitość i przyswajalność, kontrola jakości oraz selektywny model współpracy.
W segmencie premium nie chodzi o to, by przekonać klienta, że droższe jest lepsze. Chodzi o to, by pokazać mu, co otrzymuje za swoją decyzję zakupową. Dobrze przygotowany sprzedawca tę różnicę przełoży na satysfakcję opiekuna i lojalność klienta.
Od 12 sierpnia 2026 r. zaczną być stosowane zasadnicze obowiązki wynikające z nowego unijnego rozporządzenia w sprawie opakowań i odpadów opakowaniowych, czyli PPWR (Packaging and Packaging Waste Regulation). Choć nazwa tego aktu prawnego kojarzy się przede wszystkim z producentami opakowań, w praktyce przepisy będą miały znaczenie również dla sprzedawców detalicznych, hurtowni i sklepów internetowych, które oferują gotowe produkty w opakowaniach.
Dotyczy to m.in. karm dla zwierząt, kosmetyków, żwirków, smyczy i innych produktów zoologicznych. Warto więc wiedzieć, kiedy sklep lub hurtownia staje się dystrybutorem w rozumieniu PPWR i jakie obowiązki będą z tego wynikały.
Z artykułu dowiesz się:
kogo PPWR uznaje za dystrybutora i dlaczego przepisy dotyczą także sklepów zoologicznych, hurtowni oraz sprzedaży online;
jakie obowiązki weryfikacyjne będą miały podmioty sprzedające gotowe produkty w opakowaniach;
co warto sprawdzić u dostawcy, aby ograniczyć ryzyko sprzedaży produktów niezgodnych z nowymi przepisami.
Kto jest dystrybutorem w PPWR?
Zgodnie z art. 3 ust. 1 pkt 18 PPWR dystrybutor oznacza każdą osobę fizyczną lub prawną w łańcuchu dostaw, inną niż wytwórca lub importer, która udostępnia opakowanie na rynku.
W praktyce dystrybutorem będzie podmiot, który sprzedaje produkt w opakowaniu już wcześniej wprowadzony do obrotu na terenie Unii Europejskiej przez inny podmiot, na przykład przez wytwórcę albo importera. Dotyczy to sytuacji, w której sklep, hurtownia lub sprzedawca online dalej udostępnia ten sam produkt, bez modyfikowania jego opakowania.
Może to być zarówno sprzedaż konsumentowi, jak i sprzedaż w relacji B2B. W tym kontekście pod pojęciem „opakowania” należy rozumieć również produkt w opakowaniu, niezależnie od kategorii asortymentu.
Ważne!
Warto pamiętać, że PPWR posługuje się kilkoma pojęciami dotyczącymi podmiotów w łańcuchu dostaw. W uproszczeniu dla sklepu najważniejsze jest ustalenie, kto odpowiada za produkt w opakowaniu, kto wprowadził go na rynek UE i czy na opakowaniu znajdują się wymagane dane tego podmiotu.
Obowiązki dystrybutora
Główne obowiązki dystrybutora określa art. 19 PPWR. Zgodnie z tym przepisem dystrybutorzy mają działać z należytą starannością. Oznacza to przede wszystkim konieczność sprawdzenia, czy:
Producent objęty obowiązkami rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest zarejestrowany w odpowiednim rejestrze producentów. W Polsce takim rejestrem jest BDO, czyli Baza Danych o Produktach i Opakowaniach oraz o Gospodarce Odpadami.
Wytwórca PPWR oraz importer PPWR, jeżeli występuje w danym przypadku, zamieścili na opakowaniu wymagane dane identyfikacyjne i kontaktowe, w tym środki kontaktu elektronicznego, na przykład adres e-mail.
Produkt jest przechowywany i transportowany w warunkach zgodnych z informacjami przekazanymi przez dostawcę.
Opakowanie nie budzi uzasadnionych wątpliwości co do zgodności z wymaganiami PPWR, w szczególności w zakresie oznakowania i podstawowych wymogów środowiskowych.
Jeżeli dystrybutor wie albo ma powody przypuszczać, że produkt w opakowaniu nie spełnia wymogów PPWR, nie powinien dalej udostępniać go na rynku do czasu usunięcia niezgodności. Dotyczy to także sytuacji, w której na opakowaniu brakuje wymaganych danych wytwórcy lub importera albo informacje te są niepełne.
PPWR nie oznacza, że sklep zoologiczny musi samodzielnie badać każde opakowanie. Oznacza jednak, że powinien działać z należytą starannością.
Deklaracje zgodności PPWR
W praktyce duże znaczenie będą miały deklaracje zgodności PPWR. Obowiązek ich sporządzenia ciąży zasadniczo na wytwórcach PPWR, czyli najczęściej na faktycznych producentach, producentach produktów w opakowaniach albo właścicielach marek własnych, zależnie od konkretnego modelu sprzedaży i oznakowania produktu.
Dystrybutor nie ma co do zasady obowiązku gromadzenia deklaracji zgodności dla każdego sprzedawanego produktu. Może jednak zwracać się o nie do dostawców, zwłaszcza wtedy, gdy chce potwierdzić zgodność produktu w opakowaniu z PPWR albo gdy pojawiają się wątpliwości dotyczące oznakowania, recyklingu, zawartości surowców wtórnych lub innych deklaracji środowiskowych.
Green claims, czyli ryzyko przy oznaczeniach środowiskowych
Dystrybutor powinien również zachować ostrożność przy sprzedaży produktów, których opakowania zawierają środowiskowe oznaczenia lub deklaracje, tzw. green claims. Chodzi na przykład o oznaczenia sugerujące, że opakowanie nadaje się do recyklingu, zawiera określony poziom surowców z recyklingu albo jest bardziej ekologiczne, niż wynika to z rzeczywistych danych.
Wymogi dotyczące takich oznaczeń określa m.in. art. 14 PPWR. W praktyce oznacza to, że hasła środowiskowe nie powinny być ogólne, niezweryfikowane ani niepoparte dowodami. Jeżeli na opakowaniu pojawiają się tego typu informacje, dystrybutor powinien zachować szczególną ostrożność i w razie potrzeby poprosić dostawcę o potwierdzenie ich prawdziwości.
Odpowiedzialność prawna
Każdy dystrybutor w łańcuchu dostaw odpowiada za własne obowiązki wynikające z PPWR. Dotyczy to zarówno weryfikacji podstawowych informacji, jak i reakcji na stwierdzone niezgodności.
Jeżeli dystrybutor uzna albo ma powody sądzić, że produkt w opakowaniu jest niezgodny z PPWR, powinien podjąć odpowiednie działania, w tym poinformować właściwe podmioty w łańcuchu dostaw, a w określonych przypadkach także organ nadzoru rynku.
Projekt polskiej ustawy o opakowaniach i odpadach opakowaniowych, oznaczony jako UC100, przewiduje kompetencje kontrolne dla Inspekcji Handlowej oraz administracyjne kary pieniężne. Przykładowo za sprzedaż produktu z nieprawidłowym oznaczeniem wytwórcy dystrybutor może być narażony na karę od 5 tys. do 50 tys. zł.
Na moment przygotowania niniejszego tekstu polskie przepisy wdrażające część rozwiązań organizacyjnych i sankcyjnych nadal znajdują się na etapie prac legislacyjnych. Projekt UC100 nie został jeszcze uchwalony przez parlament, dlatego zakres krajowych sankcji oraz praktyka kontroli mogą jeszcze ulec zmianie.
Co sklep powinien sprawdzić u dostawcy?
PPWR nie oznacza, że sklep zoologiczny musi samodzielnie badać każde opakowanie. Oznacza jednak, że powinien działać z należytą starannością. W praktyce warto uporządkować komunikację z dostawcami i poprosić ich o podstawowe potwierdzenia dotyczące produktów w opakowaniach.
Przed wprowadzeniem produktu do sprzedaży sklep powinien sprawdzić:
Czy producent lub podmiot odpowiedzialny za produkt w opakowaniu jest zarejestrowany w odpowiednim rejestrze (w Polsce w BDO).
Czy na opakowaniu znajdują się pełne dane wytwórcy oraz importera, jeżeli produkt pochodzi spoza UE.
Czy na opakowaniu podano możliwość kontaktu elektronicznego, na przykład adres e-mail.
Czy dostawca może potwierdzić zgodność opakowania z wymaganiami PPWR, zwłaszcza jeśli pojawiają się oznaczenia środowiskowe.
Czy deklaracje typu „recykling”, „eko”, „z recyklingu” albo „nadaje się do recyklingu” są poparte dokumentacją lub wiarygodnym uzasadnieniem.
Czy produkt powinien być przechowywany w szczególnych warunkach, które mogą mieć wpływ na jego zgodność, bezpieczeństwo albo jakość.
Czy dostawca ma przygotowaną deklarację zgodności PPWR albo inną dokumentację, którą może udostępnić na żądanie.
Ważne!
Sklep nie musi przejmować obowiązków producenta, ale nie powinien ignorować oczywistych braków na opakowaniu. Jeżeli produkt nie ma wymaganych danych, zawiera niejasne oznaczenia środowiskowe albo dostawca nie potrafi potwierdzić jego zgodności, sklep powinien wstrzymać się z jego dalszą sprzedażą do czasu wyjaśnienia sprawy.
Podsumowanie
PPWR nie dotyczy wyłącznie producentów opakowań. Od 12 sierpnia 2026 r. jego stosowanie będzie miało znaczenie także dla dystrybutorów, w tym sklepów stacjonarnych, sklepów internetowych i hurtowni oferujących produkty w opakowaniach.
Dystrybutorzy powinni pamiętać przede wszystkim o tym, że:
PPWR obejmuje także sprzedaż gotowych produktów w opakowaniach.
Dystrybutor powinien sprawdzać podstawowe informacje o zgodności produktu i opakowania.
Należy zwracać uwagę na dane wytwórcy, importera i producenta objętego obowiązkami EPR.
Szczególnej ostrożności wymagają oznaczenia środowiskowe, takie jak „recykling”, „eko” czy informacje o zawartości surowców z recyklingu.
W kolejnych latach należy spodziewać się dalszych wymogów oraz kontroli ze strony właściwych organów.
Pierwsze miesiące stosowania PPWR mogą mieć w praktyce charakter dostosowawczy, ale dystrybutorzy nie powinni odkładać przygotowań. Im wcześniej uporządkują komunikację z dostawcami i podstawową weryfikację dokumentów, tym mniejsze będzie ryzyko sprzedaży produktów, które po 12 sierpnia 2026 r. mogą zostać zakwestionowane.
Co zmienia Dyrektywa (UE) 2024/825 w sprawie wzmocnienia pozycji konsumentów w procesie transformacji ekologicznej?
Klienci branży zoologicznej coraz częściej oczekują, że karma, żwirek czy smycz będą „lepsze dla środowiska”. To dobra wiadomość – pod warunkiem, że zielone hasła na etykiecie są prawdziwe i możliwe do sprawdzenia. Dyrektywa (UE) 2024/825 zaostrza zasady komunikacji środowiskowej (czyli ogranicza pseudoekologiczny marketing) oraz porządkuje informowanie o trwałości, naprawach i aktualizacjach w produktach z elementami cyfrowymi. W Polsce wdrożenie ma nastąpić przez nowelizację dwóch ustaw konsumenckich.
Kiedy te przepisy zaczną obowiązywać?
Dyrektywa przewiduje, że państwa członkowskie mają przyjąć i opublikować przepisy wdrażające do 27 marca 2026 r., a stosować je od 27 września 2026 r. Polski projekt ustawy o zmianie ustawy o przeciwdziałaniu nieuczciwym praktykom rynkowym oraz ustawy o prawach konsumenta (z 16 grudnia 2025 r.) zakłada rozpoczęcie stosowania tych przepisów właśnie 27 września 2026 r.
WSKAZÓWKA! Etykiety, opisy produktów w sklepach stacjonarnych i internetowych oraz materiały reklamowe (papierowe i elektroniczne) warto przejrzeć już teraz.
Pięć zakazów pseudoekologicznego marketingu
Dyrektywa dopisuje (załącznik I do dyrektywy 2005/29/WE dotyczącej nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów) do tzw. czarnej listy praktyk zakazanych w każdych okolicznościach schematy, które szczególnie łatwo „wpadają” na opakowania i do reklam:
• „Eko” bez doprecyzowania: same hasła typu „przyjazne dla środowiska”, „zielone” nie wystarczą. Jeśli firma nie potrafi sensownie wykazać efektywności ekologicznej wyrobu, to lepiej tak nie pisać. A jeżeli ma podstawy, to dodać od razu obok hasła, co dokładnie oznacza to „eko” i na czym polega w tym konkretnym produkcie.
• „Neutralne dla klimatu” oparte na kompensowaniu emisji: zakazane ma być twierdzenie o neutralnym/pozytywnym wpływie pod kątem emisji gazów cieplarnianych, gdy argumentem jest wyłącznie kompensowanie emisji poza łańcuchem wartości (np. „posadziliśmy drzewa”).
• Efekt „halo”: nie wolno sugerować, że cały produkt lub cała firma jest „eko”, gdy realnie chodzi tylko o jeden element, np. tylko o opakowanie z recyklingu albo tylko o jedną linię produktów.
• Samozwańcze „eko znaczki”: zakazane ma być używanie własnych „zielonych odznak” (typu „EcoFriendly”, „Green” czy „W zgodzie z naturą”) bez systemu certyfikacji albo bez ustanowienia takiego oznaczenia przez organ publiczny. Sama grafika, nazwa czy znak jakości nie wystarczy.
• „Chwalimy się tym, co i tak jest obowiązkowe”: nie można sprzedawać jako wyjątkowej zalety czegoś, co jest standardem wymaganym przez prawo dla całej kategorii produktów. Komunikaty typu „zgodne z prawem UE” jako przewaga będą ryzykowne, bo to po prostu obowiązek do spełnienia przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu.
WAŻNE! Od 27 września 2026 r. hasła typu „eko”, „zielone”, „przyjazne dla środowiska” czy „neutralne klimatycznie” będą mogły być używane tylko wtedy, gdy firma potrafi je jasno wyjaśnić i udowodnić. Nie wystarczy ogólne wrażenie aniwłasny „zielony” znaczek.
Porównania i rankingi: „najbardziej ekologiczna karma” pod lupą
Jeżeli firma porównuje produkty pod kątem cech środowiskowych lub społecznych (np. „mniejszy wpływ na klimat”, „bardziej recyklingowalne opakowanie”), konsument ma otrzymać istotne informacje: metodę porównania, wskazanie produktów objętych porównaniem oraz ich dostawców, a także działania zapewniające aktualność danych. W praktyce oznacza to: porównanie musi być policzone, opisane i możliwe do obrony, także w sprzedaży internetowej.
Nie tylko „eko”. Również trwałość i naprawy czy aktualizacje w produktach typu smart
Nowe przepisy obejmują też praktyki związane z trwałością wyrobu i oprogramowaniem. Dla branży zoologicznej to ważne, bo rośnie sprzedaż podajników karmy, fontann, nadajników GPS czy zabawek elektronicznych. Na czarną listę trafiają m.in. sytuacje, gdy przedsiębiorca zataja, że aktualizacja oprogramowania pogorszy działanie urządzenia albo przedstawia ją jako niezbędną, choć ta aktualizacja jedynie dodaje jakieś funkcje. Ryzykowne są też hasła o trwałości i naprawialności, jeśli nie są prawdziwe. Chodzi zarówno o proste komunikaty, typu „bardzo trwałe”, „na lata”, „wyjątkowo odporne”, „łatwe w naprawie”, jak i o bardziej „techniczne” zapewnienia, np. że dany automat do karmienia, fontanna czy lokalizator dla zwierząt będzie działał przez określony czas, że części zamienne są dostępne, że sprzęt da się naprawić w rozsądnym koszcie albo że serwis jest realnie osiągalny. Jeśli w rzeczywistości producent nie przewiduje napraw, nie zapewnia części, urządzenie jest konstrukcyjnie jednorazowe, a po krótkim czasie wsparcie się kończy – takie przekazy mogą zostać uznane za wprowadzające w błąd.
Co zrobić już dziś, żeby przygotować się na nowe przepisy?
Sześć kroków, które zwykle najszybciej porządkują komunikację w firmie:
Zebranie w jednym miejscu wszystkich „zielonych” i „etycznych” haseł stosowanych przy produktach: na opakowaniu, w sklepie internetowym, w reklamach oraz w grafice (np. listki, ziemia, kolorystyka, symbole).
Jeśli firma używa ogólników (np. „ekologiczne”, „zrównoważone”), dobrze jest zamienić je na prosty konkret: co dokładnie jest lepsze, w jakim zakresie i na jakiej podstawie (liczby, certyfikat, badanie). I podać te dane od razu tam, gdzie pada hasło.
Sprawdzenie komunikatów typu „neutralne klimatycznie”. Jeżeli opierają się głównie na kompensowaniu emisji (np. sadzeniu drzew lub zakupie certyfikatów), firma powinna rozważyć zmianę albo wycofanie takiego przekazu.
Audyt „zielonych znaczków” i deklaracji jakości. Jeśli to własny znak firmy, a nie element wiarygodnego systemu certyfikacji z niezależną kontrolą, może wymagać przebudowy albo usunięcia.
Przy stosowaniu porównań z innymi produktami („mniej emisji”, „bardziej recyklingowalne”, „najbardziej ekologiczne”) należy przygotować krótką notkę: jak liczone jest porównanie, jakie produkty obejmuje i skąd są dane – tak, by dało się ją pokazać klientowi w sklepie stacjonarnym czy w sprzedaży online.
Dla urządzeń z aplikacją lub oprogramowaniem (np. automatyczne podajniki, fontanny, lokalizatory) powinny być ustalone jasne zasady informowania o aktualizacjach: kiedy są, co zmieniają i czy mogą pogorszyć działanie urządzenia.
A tak naprawdę po co to wszystko?
Dyrektywa 2024/825 nie blokuje mówienia o środowisku. Blokuje zielone skróty myślowe, które nie mają przełożenia na rzeczywistość. Dla firm, które podejmują realne działania w zakresie ochrony środowiska, zmniejszenia emisji czy stosowania gospodarki obiegu zamkniętego, to w praktyce wzmocnienie ich wiarygodności w oczach konsumentów. Co przekłada się na zwiększenie przychodów i rozwój biznesu.
27 kwietnia, 2026
Prenumerata papierowa
Odbieraj PetInsider w wersji drukowanej
Bezpłatna prenumerata dla firm z branży zoologicznej. Co miesiąc prosto pod Twój adres.
