Zwierzęta

Z artykułu dowiesz się:

• jak dobierać zabawki do sposobu, w jaki pies lubi się bawić,
• czym różnią się zabawki do gryzienia, szarpania, aportowania, węszenia i zdobywania jedzenia,
• dlaczego przy wyborze zabawki liczy się nie tylko wielkość psa i materiał zabawki, ale również sposób jej używania,
• na co należy zwrócić uwagę, jeśli zakupiony produkt ma być bezpiecznie używany przez zwierzę bez asysty opiekuna.

Wyeksponowane na półkach w sklepie zoologicznym piłki, szarpaki, gryzaki, pluszaki, zabawki na przysmaki, maty węchowe czy maty do lizania kuszą właścicieli zwierząt. Dla klientów wszystkie one należą do jednej kategorii: zabawki dla psa. Tymczasem każda z nich jest inna, każda jest przeznaczona dla innej potrzeby zwierzaka. Jedna daje psu możliwość gryzienia, druga służy do wspólnej zabawy z opiekunem, a jeszcze inna angażuje narząd węchu lub pozwala psu raczyć się kolejną porcją jedzenia.

Dlatego pytanie opiekuna: „Jaka zabawka będzie najlepsza dla mojego pupila?” niewiele mówi. Najpierw trzeba ustalić, co pies lubi robić i do czego klient właściwie potrzebuje zabawki.

Znaczenie ma więc wytrzymałość i twardość materiału, z którego jest zrobiona zabawka. Zbyt miękka może zostać szybko zniszczona, a jej części pies może połknąć. Z kolei bardzo twarda zabawka może zwiększać ryzyko uszkodzenia dziąseł 
i zębów. Prostą wskazówką dla właściciela jest tzw. test paznokcia. Polega na tym, że w materiale przeznaczonym do gryzienia i żucia powinno dać się zrobić niewielkie wgłębienie paznokciem.

Dlatego pytanie „Ile pies waży?” warto uzupełnić drugim: „Czy pies spokojnie żuje, czy próbuje każdą zabawkę rozłożyć na części?”. Mały zwierzak może podchodzić do zabawki nerwowo 
i intensywnie ją niszczyć, a duży może obchodzić się 
z zabawką wyjątkowo delikatnie, lekko ją chwytając czy podrzucając w powietrze.

Szarpak ma sens wtedy, kiedy ktoś trzyma drugi koniec

Szarpak odpowiada na inną potrzebę niż zabawka do żucia. Jego największa wartość pojawia się wtedy, kiedy po jednej stronie jest pies, a po drugiej rywal – inny pies lub człowiek.

Można wykorzystać szarpaka do wspólnej zabawy, do przeciągania, do nauki wymiany przedmiotów. Szarpak może być też namiastką nagrody po 
dobrze wykonanym treningu. Dlatego przy wyborze szarpaka liczy się nie tylko jego wytrzymałość, ale również długość, grubość i możliwość dobrego chwytu. Drobny pies nie potrzebuje ciężkiego, grubego szarpaka, z kolei przy dużym i dynamicznym zwierzęciu bardzo krótki model może być niewygodny zarówno dla psa, jak i opiekuna.

Warto też od razu ustalić z właścicielem psa, jak ta zabawka ma być używana. Szarpak kupowany 
do wspólnej zabawy nie staje się automatycznie produktem, który można zostawić psu na kilka 
godzin. To przedmiot do zabawy w parze – każda ze stron ciągnie w swoją stronę i liczy na wygraną.

Najpierw pies. Potem zabawka

„Potrzebuję zabawki dla labradora”. To jakiś punkt wyjścia, ale wciąż za mało, żeby dobrze doradzić. Jeden labrador będzie godzinami nosił piłkę, 
drugi dosłownie w kilka minut rozgryzie każdy przedmiot, który dostanie, a trzeci bardziej zainteresuje się szukaniem porcji jedzenia niż kolejnym aportem.

Dlatego, zanim pomożemy opiekunowi znaleźć idealną zabawkę, powinniśmy go zapytać, jak pies najchętniej się bawi.

Gryzie? Nosi? Aportuje? Szarpie się z opiekunem? Szuka? Lubi coś rozpracowywać? A może potrzebuje zajęcia, które będzie go angażowało bardziej niż kolejna runda gonitwy za piłką?

Jeden pies najbardziej lubi aktywności ruchowe, takie jak pogoń za piłką, drugi z kolei wykorzystuje narządy zmysłów i woli węszenie, żucie, szukanie jedzenia. Dlatego dobra zabawka powinna być dopasowana indywidualnie do zwierzaka i do jego potrzeb. Tylko wówczas spełni swoją funkcję i będzie chętnie używana przez psa.

Pies chce gryźć? Wytrzymałość to nie wszystko

„On wszystko niszczy. Potrzebuję czegoś naprawdę wytrzymałego”. To jedno z najczęściej padających zdań przy półce z zabawkami. Naturalnym odruchem jest wtedy szukanie produktu „z kamienia” – najbardziej twardego, odpornego. Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.

Zabawka powinna być dobrana zawsze do wielkości psa, do siły jego szczęk, a przede wszystkim do sposobu, w jaki pies z niej skorzysta. Pies inaczej będzie korzystał z produktu, który może spokojnie przeżuwać, a inaczej z takiego, który łatwo można rozerwać i zniszczyć.

Piłka też musi pasować do psa

Piłka wydaje się najprostszą psią zabawką. Klient wybiera wielkość na oko, sprawdza, czy dobrze się odbija, czasem zwraca uwagę na piszczałkę i właściwie jest już zdecydowany na zakup.

Tymczasem przy piłce jednym z pierwszych kryteriów powinien być rozmiar. Zbyt mała piłka może zostać połknięta albo utknąć w gardle. Dlatego zabawka powinna być na tyle duża, by pies nie mógł schować jej w całości w pysku.

Warto też zapytać opiekuna, co dzieje się z piłką po aportowaniu. Jeden pies przynosi ją i natychmiast oddaje, drugi kładzie się z nią i przez następne pół godziny intensywnie ją gryzie, jeszcze inny pilnuje zabawki lub przy próbie odebrania ucieka. Zdarza się też, że pies po zabawie broni dostępu do swojej piłki, traktując ją jako trofeum.

Znaczenie ma również sposób samej zabawy 
w aportowanie. Powtarzane sprinty, nagłe hamowanie i gwałtowne zwroty mogą mocno obciążać układ ruchu, dlatego szczególnej ostrożności 
wymagają m.in. psy rosnące, starsze, z nadwagą czy problemami ortopedycznymi. Tutaj intensywność treningu z piłką należy dobierać zawsze indywidualnie do psa. Nie każdy pies potrzebuje 
jednak kilkudziesięciu rzutów, by dobrze 
spędzić czas. Niesienie piłki w pysku w asyście opiekuna też może być frajdą dla pupila.

Mata do lizania to nie tylko modny gadżet

Mata do lizania ma zupełnie inną funkcję niż 
piłka czy szarpak. Pies nie ma jej gonić ani rozgryzać. Ma zlizywać z powierzchni odpowiednio dobrane jedzenie. Podobnie wykorzystuje się też część zabawek przeznaczonych do wypełniania karmą.

Przy sprzedaży od razu pojawia się więc drugie pytanie: „Co będzie pan na tej zabawce podawał pupilowi?”.

Jeżeli klient wykorzysta część codziennej porcji mokrej karmy, łatwo uwzględnić ją w żywieniu. Jeżeli jednak przy każdym użyciu zabawki dojdzie spora ilość dodatkowych past, masła orzechowego, przysmaków czy innych wysokokalorycznych produktów, to trzeba pamiętać, że one również wliczają się do dziennej dawki żywieniowej i mogą prowadzić do nadwyżki kalorii w diecie, co szybko przełoży się na wagę i kondycję psa.

Użycie samej maty nie dostarcza kalorii. Jednak to, co klient na niej rozsmaruje, może zdecydowanie zwiększyć kaloryczność diety psa.

Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.

„Potrzebuję czegoś, co zostawię mu, kiedy wychodzę”

To jedno zdanie może całkowicie zmienić rekomendację, ponieważ nie każda zabawka nadaje się do użytkowania przez psa bez nadzoru.

Pluszak może zostać rozpruty, sznur rozgryziony, piszczałka wyciągnięta, a fragment gumowej zabawki odgryziony i połknięty. Dlatego nowe produkty warto najpierw sprawdzić podczas wspólnej zabawy i zobaczyć, co pies próbuje z nimi zrobić.

Jeżeli zwierzę odrywa fragmenty zabawki, wyciąga wypełnienie i próbuje je połykać, to produkt nie powinien być traktowany jako bezpieczne zajęcie na czas nieobecności opiekuna.

Nie każdy pies potrzebuje kolejnej piłki

„On ma tyle energii, że nie da się go zmęczyć”. Klient kupuje więc kolejną piłkę. Potem wyrzutnię do piłek. Potem znowu piłkę. W ten sposób 
w domu jest cały kosz piłek, a pies nadal szuka 
zajęcia.

A może psu brakuje czegoś zupełnie innego?

Aktywność psa nie musi oznaczać wyłącznie biegania za piłką i aportowania. Węszenie, szukanie i zdobywanie jedzenia również angażują zwierzę i pozwalają mu zrealizować ważne codzienne 
potrzeby. Mata węchowa, kula smakula, kong czy zabawka interaktywna mogą także przynieść psu wiele radości.

To szczególnie ważne wtedy, gdy klient ma już 
w domu kilka piłek i szarpaków, a nadal szuka czegoś, co zajmie psa. Warto wtedy zapytać: „A może coś, co zmęczy psa emocjonalnie i zaangażuje jego zmysły?”.

Często okazuje się, że to właśnie takiego rodzaju aktywności brakuje psu w całym „zabawkowym zestawie”.

Zabawka na jedzenie ma angażować, a nie frustrować

Kule na smaczki, maty węchowe, zabawki wypełniane karmą i różnego rodzaju łamigłówki dają psu możliwość zdobywania jedzenia w bardziej angażujący sposób. Nie oznacza to jednak, że najbardziej skomplikowany produkt będzie najlepszym wyborem.

Jeżeli pies pierwszy raz spotyka się z tego rodzaju zabawką i przez kilka minut nie jest w stanie zdobyć ani jednego kawałka jedzenia, to zamiast zainteresowania, może pojawić się frustracja. Dlatego przy pierwszym zakupie lepiej zacząć od prostszego rozwiązania, a dopiero później zwiększać 
poziom trudności.

Pytanie „Czy on już zna takie zabawki, czy to będzie jego pierwsza tego typu?” pozwala szybko ustalić, czego szukać. Łatwiejszy produkt nie jest gorszy. Dla psa, który dopiero uczy się korzystania z tego typu zabawek, może to być zdecydowanie lepsza opcja.

Co zyskasz?

Dobrze dobrana zabawka często prowadzi do rozmowy o innych produktach, które mogą odpowiadać potrzebom psa. Jeśli wiesz, że pies lubi szarpać się z opiekunem, ale potrzebuje też spokojniejszego zajęcia, możesz zaproponować dwa produkty 
o zupełnie różnych funkcjach. Do piłki można dobrać matę węchową, do szarpaka – zabawkę na jedzenie, a do maty do lizania – produkt, którym można ją wypełnić.

Nie chodzi o dokładanie klientowi kolejnych rzeczy do koszyka, ale o pokazanie mu, że różne zabawki odpowiadają na różne potrzeby psa. Dzięki temu łatwiej zbudować bardziej przemyślany zestaw produktów, zamiast kolejny raz sprzedać podobną piłkę czy gryzak.

Zyskuje na tym również sklep. Klient dostaje konkretną poradę, lepiej rozumie ofertę, dlatego jest większa szansa, że wróci po następny produkt, kiedy będzie szukał nowej atrakcji dla swojego psa.

Szeroka oferta ma największą wartość wtedy, kiedy pracownik potrafi wyjaśnić klientowi, 
do czego służy każdy z produktów.

Jedna półka, zupełnie różne potrzeby

Piłka, szarpak, gryzak, mata węchowa i zabawka na jedzenie nie są pięcioma wersjami tego samego produktu. Każda daje psu możliwość innego 
rodzaju aktywności.

Dlatego przy coraz większym wyborze sama znajomość marek, materiałów i rozmiarów już nie 
wystarcza. Trzeba jeszcze wiedzieć, jak pies będzie z produktu korzystał i czego klient właściwie od niego oczekuje.

Czasem najlepszym pytaniem przy półce z zabawkami nie będzie więc: „Jak duży jest pies?”, tylko: „Co on najbardziej lubi robić?”.

Źródła:

VCA Animal Hospitals, Behavior Management – Enrichment and Activity Toys.

https://vcahospitals.com/know-your-pet/behavior-management—enrichment-and-activity-toys.

VCA Animal Hospitals, Using Enrichment, Predictability and Scheduling to Train Your Dog.

https://vcahospitals.com/know-your-pet/using-enrichment-predictability-and-scheduling-to-train-your-dog.

PDSA, Training dogs not to chew – Which kind of chews and chew toys are best for dogs?

https://www.pdsa.org.uk/pet-help-and-advice/looking-after-your-pet/puppies-dogs/training-dogs-not-to-chew.

PDSA, Exercise for dogs.

https://www.pdsa.org.uk/pet-help-and-advice/looking-after-your-pet/puppies-dogs/how-much-exercise-does-your-dog-need.

Niezniszczalna? Dla którego psa?

Hasła „wytrzymała”, „dla mocnych szczęk” czy 
„heavy duty” pomagają klientowi odnaleźć się 
w asortymencie na półce, ale nie są gwarancją, 
że konkretny produkt jest niezniszczalny.

Psy różnią się nie tylko siłą szczęk, ale również sposobem używania zabawek. Jeden spokojnie żuje, drugi zgniata, trzeci szuka słabego punktu materiału, a czwarty przez większość czasu po prostu nosi przedmiot w pysku.

Dlatego lepiej nie zapewniać klienta, że tej zabawki pies na pewno nie zniszczy. Dla klienta znacznie bardziej użyteczna będzie informacja, na co powinien zwrócić uwagę podczas pierwszych zabaw. Warto obserwować, czy na zabawce nie pojawiają się pęknięcia, czy pies nie odgryza pojedynczych elementów, czy nie wyciąga wypełnienia i czy zabawka po uszkodzeniu nie jest na tyle mała, że może zostać połknięta i stanowić zagrożenie dla psa.

To mówi o bezpieczeństwie znacznie więcej niż samo hasło „bardzo mocna”.

Pięć rzeczy, które warto sprawdzić przy półce

1. Co pies najbardziej lubi robić?

Gryźć, szarpać, aportować, nosić, węszyć, szukać jedzenia czy rozkładać zabawki na części?

2. Do czego klient potrzebuje zabawki?

Do wspólnej zabawy, samodzielnego zajęcia psa, żucia, pracy nosem czy zdobywania jedzenia?

3. Jak pies traktuje zabawki?

Spokojnie je nosi i żuje czy intensywnie gryzie 
i odrywa fragmenty? To może być ważniejsze niż sama wielkość psa.

4. Czy rozmiar i poziom trudności są odpowiednie?

Zabawka nie może być na tyle mała, żeby pies mógł ją połknąć, a przy łamigłówkach pies powinien mieć realną szansę na sukces.

5. Czy pies będzie korzystał z niej pod nadzorem?

Inaczej dobiera się zabawkę do wspólnej zabawy 
z opiekunem, a inaczej taką, z którą pies ma zostać sam podczas jego nieobecności.

Z artykułu dowiesz się:

• jak zmienił się rynek żwirków dla kotów,
• czego poszukują opiekunowie,
• jakie są trendy w tej kategorii produktów.

Dzisiejsza oferta żwirków dla kotów w niczym nie przypomina tego, co wkładano do kocich kuwet jeszcze kilkanaście lat temu, nie mówiąc już o czasach, gdy w kuwetach znajdował się zwykły piasek lub poszatkowana gazeta. Żwirek przestał być wyłącznie „pochłaniaczem nieczystości”. Stał się wysoce wyspecjalizowanym produktem premium, ponieważ opiekunowie kotów coraz częściej oczekują braku pyłu, perfekcyjnej kontroli zapachów, biodegradowalności, a nawet możliwości diagnozowania chorób układu moczowego.

Jak preferencje konsumentów zmieniają rynek żwirków dla kotów?

• Dla opiekunów kotów ważny jest brak pylenia, wydajność i neutralizacja zapachów. Ponadto rośnie popyt na materiały naturalne i biodegradowalne*, co odzwierciedla większą troskę o środowisko naturalne. Preferencje te wpływają na rozwój nowych produktów mających łączyć skuteczność ze zrównoważonym rozwojem. Coraz większe uznanie zyskują alternatywy pochodzenia roślinnego, wytwarzane m.in. z kukurydzy czy makulatury.
• Źródło: https://globalpetindustry.com/article/novel-ideas-hit-organic-cat-litter-market/.
• Szacuje się, że europejski rynek żwirku dla 
kotów osiągnie CAGR na poziomie 5,1% do 2030 roku*.
• Źródło: https://globalpetindustry.com/article/more-cats-and-improved-products-propel-global-litter-business/.
• Rosnącą popularnością cieszą się inteligentne kuwety, wyposażone w czujniki i mechanizmy samoczyszczące. Takie innowacje technologiczne nie tylko poprawiają komfort użytkowników, ale również napędzają zmiany na rynku żwirków, które muszą mieć określone cechy, jak odpowiednia wielkość granulek lub ciężar.
• Co stało się ważne w ostatnich latach?

Materiały biodegradowalne. Biodegradowalne produkty zmniejszają ilość odpadów na wysypiskach, a wybrane z nich mogą być np. kompostowane lub utylizowane w toaletach. Przykładowe opcje to żwirek z włókien roślinnych, papieru z recyklingu, tofu lub kukurydzy. Badania wskazują, że materiały te mogą znacząco zmniejszyć ślad węglowy w porównaniu z tradycyjnymi żwirkami.

Inteligentne technologie w żwirkach dla kotów. Nowoczesne żwirki mają funkcje diagnostyczne i zmieniają kolor w zależności od pH moczu lub obecności krwi, ostrzegając opiekuna o problemach z układem moczowym.

Zwiększona zdolność zbrylania. Opiekunowie kotów oczekują coraz lepszej wydajności żwirku. Odpowiednia jakość żwirku ułatwia usuwanie odchodów i zmniejsza bałagan 
w domu. Wydajne zbrylanie to prawdziwa wartość widoczna w codziennym użytkowaniu produktu (niższe zużycie, dłuższe cykle użytkowania i mniej skarg klientów).

Żwirek przestał być wyłącznie „pochłaniaczem nieczystości”. Stał się wysoce wyspecjalizowanym produktem premium

Premiumizacja – jak wpłynęła na żwirki dla kotów?

Żwirek dla kotów pojawił się na rynku w 1947 roku i zrewolucjonizował opiekę nad tymi zwierzętami. Produkt wszedł na rynek w momencie, gdy coraz więcej osób adoptowało koty, a potrzeba czystszego i wygodnego sposobu usuwania kocich odchodów stała się większa niż wcześniej. Tradycyjne metody, takie jak piasek czy gazety, nie pozwalały m.in. skutecznie neutralizować nieprzyjemnych
zapachów.

Historia tego pozornie przeciętnego, zwykłego 
produktu to prawie od początku pasmo innowacji, które przybrało na sile w ostatnich latach. Początkowo żwirek produkowano z gliny absorbującej (tzw. ziemi Fullera), czyli materiału używanego w fabrykach do wchłaniania rozlanych olejów i smarów. Od lat 80. na rynku dominował natomiast żwirek 
z gliny bentonitowej. Ta szczególna odmiana zbryla się w kontakcie z wilgocią, co umożliwia usuwanie tylko zanieczyszczonych grudek za pomocą łopatki. Takie rozwiązanie zmniejszyło koszty eksploatacji i znacząco podniosło wygodę opiekunów.

Współczesne żwirki dla kotów produkowane są 
z różnych materiałów, a ich formuły opracowuje się z myślą o większej skuteczności i mniejszym wpływie na środowisko. Ostatnie lata sprawiły, że żwirki to produkty coraz bardziej naturalne, funkcjonalne i przyjazne dla środowiska. Część z nich dopasowana jest również do rozwijającej się kategorii kuwet automatycznych.

Żwirek przestaje być zatem niewyróżniającym się, szarym i automatycznie kupowanym towarem. Obecnie to często zaawansowany produkt, odpowiadający na oczekiwania konsumentów szukających dobrego składu, kontroli zapachu oraz wydajności.

Oliwki i tofu – nowości na rynku żwirków

Nowoczesne start-upy od kilku lat wprowadzają ciekawe innowacje. Niszowe produkty są tworzone z pozbawionych kofeiny fusów kawy (https://www.alfredpets.com/), łusek orzecha włoskiego czy tapioki. W nowych produktach spotkać można dodatek alg morskich lub zielonej herbaty.

Inne materiały, z jakich wykonywane są żwirki dla kotów, to np. tofu czy pestki oliwek. Przyjrzyjmy się im bliżej.

Żwirek tofu (z włókien sojowych) to obecnie jeden z najszybciej zyskujących na popularności ekologicznych żwirków na świecie. Powstaje z tzw. okary – naturalnego produktu ubocznego generowanego podczas produkcji mleka sojowego i tofu. Zamiast stać się odpadem, zmieniany jest w charakterystyczne, wydłużone wałeczki, które tworzą podłoże o wyjątkowych właściwościach higienicznych.

Żwirek z pestek oliwek (ang. olive pit cat litter) to jedna z najnowszych i najbardziej obiecujących innowacji na rynku ekologicznych żwirków dla kotów. Tak jak żwirek tofu wpisuje się w trend upcyklingu, czyli wykorzystywania odpadów przemysłowych – w tym przypadku zmielonych pestek oliwek pozostałych po produkcji oliwy. Żwirek 
z pestek oliwek niemal nie pyli, dzięki czemu dobrze sprawdza się w domach, w których koty lub ich opiekunowie mają problemy z układem oddechowym lub alergie*.

* Źródło: https://globalpetindustry.com/article/pick-of-the-litter-the-latest-in-cat-waste-solutions/.

Z artykułu dowiesz się:

• dlaczego kot może rzadko podchodzić do miski i nadal pobierać dużo wody,
• jakie produkty mogą pomóc zwiększyć podaż płynów,
• jak dobrać rozwiązanie do sposobu żywienia i preferencji kota,
• o co zapytać klienta przed rekomendacją,
• kiedy zmiana pragnienia wymaga konsultacji z lekarzem weterynarii.

Opiekun mówi, że jego kot prawie nie pije. Patrzy na pełną miskę i zaczyna się martwić. Tymczasem sama ilość wody wypitej z naczynia nie pokazuje jeszcze, jak wygląda nawodnienie zwierzęcia. Kot pobiera wodę również z pokarmem, a na jego zainteresowanie piciem wpływają m.in. dieta, liczba i rozmieszczenie źródeł wody oraz indywidualne preferencje.

Dlatego rozmowa o nawodnieniu nie powinna kończyć się na pytaniu: „Jaką miskę kupić?”. To dziś znacznie szerszy temat obejmujący karmę mokrą, naczynia, fontanny, buliony, zupy i sposób podawania posiłków.

Znaczenie ma liczba źródeł wody, ich rozmieszczenie i otoczenie. International Cat Care zaleca ustawianie wody w kilku spokojnych miejscach, z dala od kuwety, głośnych urządzeń czy intensywnie użytkowanych ciągów komunikacyjnych*. W domu z kilkoma kotami dobrym punktem wyjścia jest zasada jednego źródła wody na kota plus jednego dodatkowego.

Niektóre koty chętniej piją również wtedy, gdy woda stoi w innym miejscu niż karma. Warto więc zamiast jednej „stacji żywieniowej” zaproponować klientowi kilka punktów z wodą i obserwowanie, 
z których zwierzę rzeczywiście korzysta.

Znaczenie może mieć także samo naczynie. Część kotów preferuje szerokie, stosunkowo płytkie 
miski. Inne dobrze korzystają ze szkła, ceramiki lub stali. Nie ma jednego modelu odpowiedniego 
dla wszystkich. Najlepszą wskazówką pozostaje 
zachowanie konkretnego kota.

Niezależnie od rodzaju naczynia woda powinna być świeża, a miska regularnie myta. Osad i biofilm mogą wpływać nie tylko na higienę, ale również na zapach i smak wody.

* Źródło: International Cat Care, „Encouraging your cat to drink”.

Fontanna – dodatkowe źródło, a nie gwarancja sukcesu

Część kotów chętnie korzysta z ruchomej wody, dlatego fontanna może być dobrym sposobem na zwiększenie liczby dostępnych źródeł. Nie jest jednak rozwiązaniem uniwersalnym.

Jeden kot zainteresuje się nią od razu, drugi będzie potrzebował czasu, a trzeci nadal wybierze zwykłą miskę. Fontannę najlepiej więc traktować jako 
kolejną możliwość wyboru, a nie produkt, który automatycznie rozwiąże problem małego zainteresowania wodą.

Warto wprowadzać ją stopniowo. Na początku 
dobrze pozostawić dotychczasową miskę i pozwolić kotu oswoić się z urządzeniem oraz ruchem wody.

Fontanna wymaga też regularnej pielęgnacji. Zbiornik i pompę trzeba dokładnie czyścić, a filtr wymieniać zgodnie z zaleceniami producenta.

Tymczasem sama ilość wody wypitej z naczynia nie pokazuje jeszcze, jak wygląda nawodnienie zwierzęcia.

Buliony, zupy i sosy – więcej płynu razem z jedzeniem

Rosnąca oferta bulionów, zup czy sosów dla kotów daje kolejny sposób na zwiększenie ilości płynu przyjmowanego z pokarmem. Produkty te mogą jednocześnie poprawiać smakowitość posiłku, co ma znaczenie szczególnie u zwierząt mało zainteresowanych wodą.

Analiza problemu. Czy kot rzeczywiście pije za mało?

Pierwsze pytanie powinno brzmieć: „Co kot je na co dzień?”.

Woda trafia do organizmu zarówno poprzez picie, jak i razem z pokarmem. Różnica między dietą mokrą i suchą jest pod tym względem bardzo duża. Według Cornell Feline Health Center mokre karmy zawierają zwykle około 70–80% wody, podczas gdy suche około 6–10%*.

Kot żywiony głównie pełnoporcjową karmą mokrą może więc znaczną część płynów pobierać podczas jedzenia i rzadziej korzystać z miski. Inaczej należy oceniać zwierzę jedzące kilka porcji mokrej karmy dziennie, a inaczej kota żywionego przede wszystkim karmą suchą.

Nie zmienia to jednej podstawowej zasady: świeża woda powinna być stale dostępna bez względu na sposób żywienia.

Warto więc patrzeć nie tylko na to, ile wody ubywa z miski, ale też na całkowitą ilość płynów pobieranych przez kota.

* Źródło: Cornell Feline Health Center, „How often should you feed your cat?”.

Mokra karma – nawodnienie zaczyna się w misce z jedzeniem

Mokra karma jest nie tylko sposobem żywienia. 
Ze względu na wysoką zawartość wody staje się również jednym z jej ważnych źródeł.

Dlatego zwiększenie udziału pełnoporcjowej 
karmy mokrej może być jednym ze sposobów zwiększenia całkowitej podaży płynów, szczególnie u kotów, które rzadko korzystają z miski z wodą.

Wysoka wilgotność produktu nie przesądza jednak o tym, czy może on stanowić pełnoporcjowy posiłek. Zupy, filety w bulionie czy inne produkty zawierające dużo płynu mogą dobrze uzupełniać dietę, ale nie wszystkie są karmami pełnoporcjowymi.

Jeżeli produkt jest oznaczony jako karma uzupełniająca, powinien pozostać dodatkiem.

Dużo wody w produkcie nie oznacza jeszcze, że może on stanowić pełny posiłek.

Miski – ważne jest nie tylko „czy”, ale również „gdzie”

Pełna miska stojąca przez cały dzień nie zawsze oznacza, że kot ma optymalne warunki do picia.

Warto jednak dokładnie sprawdzać ich przeznaczenie. Produkt przygotowany specjalnie dla kota to coś zupełnie innego niż bulion z ludzkiej kuchni, który może zawierać sól, przyprawy, cebulę czy inne składniki niewskazane dla zwierzęcia.

Trzeba również zwrócić uwagę na to, czy mamy do czynienia z karmą pełnoporcjową, czy uzupełniającą.

Bulion czy zupa mogą wspierać nawodnienie, ale nie powinny zastępować pełnoporcjowej podstawy diety.

Czasem najprostsze rozwiązanie jest najlepsze

Nie zawsze potrzebny jest kolejny produkt. U części kotów sprawdzi się po prostu dodanie niewielkiej ilości wody do mokrej karmy. Warto robić to stopniowo, ponieważ konsystencja pokarmu ma dla wielu kotów duże znaczenie. Nagłe rozcieńczenie dobrze znanego posiłku może sprawić, że zwierzę przestanie go akceptować.

Jeden kot chętnie zje bardziej wilgotną karmę, drugi wybierze bulion, a trzeci zacznie częściej pić po ustawieniu dodatkowej miski w innym miejscu. Sposób zwiększania podaży wody trzeba więc dopasować do tego, co konkretny kot rzeczywiście akceptuje.

Jak doradzać opiekunom?

Zanim sięgniesz po konkretny produkt, ustal:

• Co kot je na co dzień? Mokra i sucha dieta oznaczają zupełnie inną ilość wody pobieranej z pokarmem.
• Ile źródeł wody kot ma w domu? Jedna miska nie jest najlepszym rozwiązaniem.
• Gdzie stoi woda? Warto sprawdzić, czy kot ma dostęp do niej również w spokojnych miejscach, z dala od kuwety i karmy.
• Z jakiego naczynia korzysta? Czasem pomaga zmiana wielkości, kształtu lub materiału.
• Czy klient próbował fontanny? Może być dodatkowym źródłem wody, ale nie każdy kot ją zaakceptuje.
• Czy kot dostaje mokrą karmę, buliony lub zupy? Wszystkie te produkty dokładają płyn do codziennej diety.
• Czy sposób picia ostatnio się zmienił? Jeśli tak –
rekomendacją powinien być lekarz weterynarii, a nie kolejna miska.

Dopiero po tych pytaniach można sensownie zdecydować, czy najlepszym rozwiązaniem będzie większy udział karmy mokrej, dodatkowa miska, fontanna, bulion czy kilka niewielkich zmian zastosowanych jednocześnie.

Co zyskasz?

Nawodnienie jest dobrym przykładem kategorii, 
w której klient często przychodzi po jeden produkt, choć jego problem wymaga szerszego spojrzenia.

Pyta o fontannę, ale podczas rozmowy okazuje się, że kot je głównie suchą karmę i ma jedną miskę stojącą obok kuwety. Albo szuka nowego naczynia, choć dużo większą zmianę może przynieść 
ustawienie kilku źródeł wody i zwiększenie udziału mokrej karmy.

Dobre doradztwo pozwala więc naturalnie łączyć różne grupy produktów: karmę mokrą, miski, 
fontanny, buliony czy inne rozwiązania zwiększające podaż płynów. Nie chodzi o dokładanie ich do koszyka na siłę, ale o dobranie kilku elementów, które razem odpowiadają na konkretną potrzebę.

Dla sklepu oznacza to większy potencjał cross-sellingu, ale przede wszystkim bardziej kompetentną rozmowę z klientem. Opiekun nie dostaje kolejnej przypadkowej miski. Dostaje spójne rozwiązanie, dopasowane do sposobu żywienia i zachowania jego kota.

Reklama

Klient pyta o nawodnienie. Jak odpowiedzieć?

Mój kot prawie nie pije. Czy powinienem kupić fontannę?

Najpierw warto sprawdzić, co kot je. Jeśli dużą część diety stanowi karma mokra, może pobierać sporo wody razem z posiłkami. Fontanna może być dodatkowym źródłem i część kotów chętnie z niej korzysta, ale nie ma gwarancji, że każde zwierzę zacznie dzięki niej pić więcej.

Czy mogę dolewać wodę do karmy?

Tak, jeżeli kot dobrze to akceptuje. Najlepiej zacząć od niewielkiej ilości i zwiększać ją stopniowo, żeby nie zmieniać gwałtownie konsystencji posiłku.

Czy bulion może zastąpić wodę?

Nie powinien zastępować stałego dostępu do świeżej wody. Może natomiast zwiększać podaż płynów, jeśli jest produktem przeznaczonym dla kotów i stosowanym zgodnie z zaleceniami producenta.

Kot ostatnio pije znacznie więcej niż wcześniej. Jaką miskę polecić?

W tym przypadku ważniejsza od zmiany miski jest konsultacja z lekarzem weterynarii. Nagły wzrost pragnienia może być objawem problemu zdrowotnego.