Jak dieta wpływa na komfort życia kotów z cukrzycą?

Z artykułu dowiesz się:

• jak dobierać zabawki do sposobu, w jaki pies lubi się bawić,
• czym różnią się zabawki do gryzienia, szarpania, aportowania, węszenia i zdobywania jedzenia,
• dlaczego przy wyborze zabawki liczy się nie tylko wielkość psa i materiał zabawki, ale również sposób jej używania,
• na co należy zwrócić uwagę, jeśli zakupiony produkt ma być bezpiecznie używany przez zwierzę bez asysty opiekuna.

Wyeksponowane na półkach w sklepie zoologicznym piłki, szarpaki, gryzaki, pluszaki, zabawki na przysmaki, maty węchowe czy maty do lizania kuszą właścicieli zwierząt. Dla klientów wszystkie one należą do jednej kategorii: zabawki dla psa. Tymczasem każda z nich jest inna, każda jest przeznaczona dla innej potrzeby zwierzaka. Jedna daje psu możliwość gryzienia, druga służy do wspólnej zabawy z opiekunem, a jeszcze inna angażuje narząd węchu lub pozwala psu raczyć się kolejną porcją jedzenia.

Dlatego pytanie opiekuna: „Jaka zabawka będzie najlepsza dla mojego pupila?” niewiele mówi. Najpierw trzeba ustalić, co pies lubi robić i do czego klient właściwie potrzebuje zabawki.

Znaczenie ma więc wytrzymałość i twardość materiału, z którego jest zrobiona zabawka. Zbyt miękka może zostać szybko zniszczona, a jej części pies może połknąć. Z kolei bardzo twarda zabawka może zwiększać ryzyko uszkodzenia dziąseł 
i zębów. Prostą wskazówką dla właściciela jest tzw. test paznokcia. Polega na tym, że w materiale przeznaczonym do gryzienia i żucia powinno dać się zrobić niewielkie wgłębienie paznokciem.

Dlatego pytanie „Ile pies waży?” warto uzupełnić drugim: „Czy pies spokojnie żuje, czy próbuje każdą zabawkę rozłożyć na części?”. Mały zwierzak może podchodzić do zabawki nerwowo 
i intensywnie ją niszczyć, a duży może obchodzić się 
z zabawką wyjątkowo delikatnie, lekko ją chwytając czy podrzucając w powietrze.

Szarpak ma sens wtedy, kiedy ktoś trzyma drugi koniec

Szarpak odpowiada na inną potrzebę niż zabawka do żucia. Jego największa wartość pojawia się wtedy, kiedy po jednej stronie jest pies, a po drugiej rywal – inny pies lub człowiek.

Można wykorzystać szarpaka do wspólnej zabawy, do przeciągania, do nauki wymiany przedmiotów. Szarpak może być też namiastką nagrody po 
dobrze wykonanym treningu. Dlatego przy wyborze szarpaka liczy się nie tylko jego wytrzymałość, ale również długość, grubość i możliwość dobrego chwytu. Drobny pies nie potrzebuje ciężkiego, grubego szarpaka, z kolei przy dużym i dynamicznym zwierzęciu bardzo krótki model może być niewygodny zarówno dla psa, jak i opiekuna.

Warto też od razu ustalić z właścicielem psa, jak ta zabawka ma być używana. Szarpak kupowany 
do wspólnej zabawy nie staje się automatycznie produktem, który można zostawić psu na kilka 
godzin. To przedmiot do zabawy w parze – każda ze stron ciągnie w swoją stronę i liczy na wygraną.

Najpierw pies. Potem zabawka

„Potrzebuję zabawki dla labradora”. To jakiś punkt wyjścia, ale wciąż za mało, żeby dobrze doradzić. Jeden labrador będzie godzinami nosił piłkę, 
drugi dosłownie w kilka minut rozgryzie każdy przedmiot, który dostanie, a trzeci bardziej zainteresuje się szukaniem porcji jedzenia niż kolejnym aportem.

Dlatego, zanim pomożemy opiekunowi znaleźć idealną zabawkę, powinniśmy go zapytać, jak pies najchętniej się bawi.

Gryzie? Nosi? Aportuje? Szarpie się z opiekunem? Szuka? Lubi coś rozpracowywać? A może potrzebuje zajęcia, które będzie go angażowało bardziej niż kolejna runda gonitwy za piłką?

Jeden pies najbardziej lubi aktywności ruchowe, takie jak pogoń za piłką, drugi z kolei wykorzystuje narządy zmysłów i woli węszenie, żucie, szukanie jedzenia. Dlatego dobra zabawka powinna być dopasowana indywidualnie do zwierzaka i do jego potrzeb. Tylko wówczas spełni swoją funkcję i będzie chętnie używana przez psa.

Pies chce gryźć? Wytrzymałość to nie wszystko

„On wszystko niszczy. Potrzebuję czegoś naprawdę wytrzymałego”. To jedno z najczęściej padających zdań przy półce z zabawkami. Naturalnym odruchem jest wtedy szukanie produktu „z kamienia” – najbardziej twardego, odpornego. Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.

Zabawka powinna być dobrana zawsze do wielkości psa, do siły jego szczęk, a przede wszystkim do sposobu, w jaki pies z niej skorzysta. Pies inaczej będzie korzystał z produktu, który może spokojnie przeżuwać, a inaczej z takiego, który łatwo można rozerwać i zniszczyć.

Piłka też musi pasować do psa

Piłka wydaje się najprostszą psią zabawką. Klient wybiera wielkość na oko, sprawdza, czy dobrze się odbija, czasem zwraca uwagę na piszczałkę i właściwie jest już zdecydowany na zakup.

Tymczasem przy piłce jednym z pierwszych kryteriów powinien być rozmiar. Zbyt mała piłka może zostać połknięta albo utknąć w gardle. Dlatego zabawka powinna być na tyle duża, by pies nie mógł schować jej w całości w pysku.

Warto też zapytać opiekuna, co dzieje się z piłką po aportowaniu. Jeden pies przynosi ją i natychmiast oddaje, drugi kładzie się z nią i przez następne pół godziny intensywnie ją gryzie, jeszcze inny pilnuje zabawki lub przy próbie odebrania ucieka. Zdarza się też, że pies po zabawie broni dostępu do swojej piłki, traktując ją jako trofeum.

Znaczenie ma również sposób samej zabawy 
w aportowanie. Powtarzane sprinty, nagłe hamowanie i gwałtowne zwroty mogą mocno obciążać układ ruchu, dlatego szczególnej ostrożności 
wymagają m.in. psy rosnące, starsze, z nadwagą czy problemami ortopedycznymi. Tutaj intensywność treningu z piłką należy dobierać zawsze indywidualnie do psa. Nie każdy pies potrzebuje 
jednak kilkudziesięciu rzutów, by dobrze 
spędzić czas. Niesienie piłki w pysku w asyście opiekuna też może być frajdą dla pupila.

Mata do lizania to nie tylko modny gadżet

Mata do lizania ma zupełnie inną funkcję niż 
piłka czy szarpak. Pies nie ma jej gonić ani rozgryzać. Ma zlizywać z powierzchni odpowiednio dobrane jedzenie. Podobnie wykorzystuje się też część zabawek przeznaczonych do wypełniania karmą.

Przy sprzedaży od razu pojawia się więc drugie pytanie: „Co będzie pan na tej zabawce podawał pupilowi?”.

Jeżeli klient wykorzysta część codziennej porcji mokrej karmy, łatwo uwzględnić ją w żywieniu. Jeżeli jednak przy każdym użyciu zabawki dojdzie spora ilość dodatkowych past, masła orzechowego, przysmaków czy innych wysokokalorycznych produktów, to trzeba pamiętać, że one również wliczają się do dziennej dawki żywieniowej i mogą prowadzić do nadwyżki kalorii w diecie, co szybko przełoży się na wagę i kondycję psa.

Użycie samej maty nie dostarcza kalorii. Jednak to, co klient na niej rozsmaruje, może zdecydowanie zwiększyć kaloryczność diety psa.

Tylko że w przypadku zabawek do żucia wytrzymałość nie jest jedynym kryterium bezpieczeństwa.

„Potrzebuję czegoś, co zostawię mu, kiedy wychodzę”

To jedno zdanie może całkowicie zmienić rekomendację, ponieważ nie każda zabawka nadaje się do użytkowania przez psa bez nadzoru.

Pluszak może zostać rozpruty, sznur rozgryziony, piszczałka wyciągnięta, a fragment gumowej zabawki odgryziony i połknięty. Dlatego nowe produkty warto najpierw sprawdzić podczas wspólnej zabawy i zobaczyć, co pies próbuje z nimi zrobić.

Jeżeli zwierzę odrywa fragmenty zabawki, wyciąga wypełnienie i próbuje je połykać, to produkt nie powinien być traktowany jako bezpieczne zajęcie na czas nieobecności opiekuna.

Nie każdy pies potrzebuje kolejnej piłki

„On ma tyle energii, że nie da się go zmęczyć”. Klient kupuje więc kolejną piłkę. Potem wyrzutnię do piłek. Potem znowu piłkę. W ten sposób 
w domu jest cały kosz piłek, a pies nadal szuka 
zajęcia.

A może psu brakuje czegoś zupełnie innego?

Aktywność psa nie musi oznaczać wyłącznie biegania za piłką i aportowania. Węszenie, szukanie i zdobywanie jedzenia również angażują zwierzę i pozwalają mu zrealizować ważne codzienne 
potrzeby. Mata węchowa, kula smakula, kong czy zabawka interaktywna mogą także przynieść psu wiele radości.

To szczególnie ważne wtedy, gdy klient ma już 
w domu kilka piłek i szarpaków, a nadal szuka czegoś, co zajmie psa. Warto wtedy zapytać: „A może coś, co zmęczy psa emocjonalnie i zaangażuje jego zmysły?”.

Często okazuje się, że to właśnie takiego rodzaju aktywności brakuje psu w całym „zabawkowym zestawie”.

Zabawka na jedzenie ma angażować, a nie frustrować

Kule na smaczki, maty węchowe, zabawki wypełniane karmą i różnego rodzaju łamigłówki dają psu możliwość zdobywania jedzenia w bardziej angażujący sposób. Nie oznacza to jednak, że najbardziej skomplikowany produkt będzie najlepszym wyborem.

Jeżeli pies pierwszy raz spotyka się z tego rodzaju zabawką i przez kilka minut nie jest w stanie zdobyć ani jednego kawałka jedzenia, to zamiast zainteresowania, może pojawić się frustracja. Dlatego przy pierwszym zakupie lepiej zacząć od prostszego rozwiązania, a dopiero później zwiększać 
poziom trudności.

Pytanie „Czy on już zna takie zabawki, czy to będzie jego pierwsza tego typu?” pozwala szybko ustalić, czego szukać. Łatwiejszy produkt nie jest gorszy. Dla psa, który dopiero uczy się korzystania z tego typu zabawek, może to być zdecydowanie lepsza opcja.

Co zyskasz?

Dobrze dobrana zabawka często prowadzi do rozmowy o innych produktach, które mogą odpowiadać potrzebom psa. Jeśli wiesz, że pies lubi szarpać się z opiekunem, ale potrzebuje też spokojniejszego zajęcia, możesz zaproponować dwa produkty 
o zupełnie różnych funkcjach. Do piłki można dobrać matę węchową, do szarpaka – zabawkę na jedzenie, a do maty do lizania – produkt, którym można ją wypełnić.

Nie chodzi o dokładanie klientowi kolejnych rzeczy do koszyka, ale o pokazanie mu, że różne zabawki odpowiadają na różne potrzeby psa. Dzięki temu łatwiej zbudować bardziej przemyślany zestaw produktów, zamiast kolejny raz sprzedać podobną piłkę czy gryzak.

Zyskuje na tym również sklep. Klient dostaje konkretną poradę, lepiej rozumie ofertę, dlatego jest większa szansa, że wróci po następny produkt, kiedy będzie szukał nowej atrakcji dla swojego psa.

Szeroka oferta ma największą wartość wtedy, kiedy pracownik potrafi wyjaśnić klientowi, 
do czego służy każdy z produktów.

Jedna półka, zupełnie różne potrzeby

Piłka, szarpak, gryzak, mata węchowa i zabawka na jedzenie nie są pięcioma wersjami tego samego produktu. Każda daje psu możliwość innego 
rodzaju aktywności.

Dlatego przy coraz większym wyborze sama znajomość marek, materiałów i rozmiarów już nie 
wystarcza. Trzeba jeszcze wiedzieć, jak pies będzie z produktu korzystał i czego klient właściwie od niego oczekuje.

Czasem najlepszym pytaniem przy półce z zabawkami nie będzie więc: „Jak duży jest pies?”, tylko: „Co on najbardziej lubi robić?”.

Źródła:

VCA Animal Hospitals, Behavior Management – Enrichment and Activity Toys.

https://vcahospitals.com/know-your-pet/behavior-management—enrichment-and-activity-toys.

VCA Animal Hospitals, Using Enrichment, Predictability and Scheduling to Train Your Dog.

https://vcahospitals.com/know-your-pet/using-enrichment-predictability-and-scheduling-to-train-your-dog.

PDSA, Training dogs not to chew – Which kind of chews and chew toys are best for dogs?

https://www.pdsa.org.uk/pet-help-and-advice/looking-after-your-pet/puppies-dogs/training-dogs-not-to-chew.

PDSA, Exercise for dogs.

https://www.pdsa.org.uk/pet-help-and-advice/looking-after-your-pet/puppies-dogs/how-much-exercise-does-your-dog-need.

Niezniszczalna? Dla którego psa?

Hasła „wytrzymała”, „dla mocnych szczęk” czy 
„heavy duty” pomagają klientowi odnaleźć się 
w asortymencie na półce, ale nie są gwarancją, 
że konkretny produkt jest niezniszczalny.

Psy różnią się nie tylko siłą szczęk, ale również sposobem używania zabawek. Jeden spokojnie żuje, drugi zgniata, trzeci szuka słabego punktu materiału, a czwarty przez większość czasu po prostu nosi przedmiot w pysku.

Dlatego lepiej nie zapewniać klienta, że tej zabawki pies na pewno nie zniszczy. Dla klienta znacznie bardziej użyteczna będzie informacja, na co powinien zwrócić uwagę podczas pierwszych zabaw. Warto obserwować, czy na zabawce nie pojawiają się pęknięcia, czy pies nie odgryza pojedynczych elementów, czy nie wyciąga wypełnienia i czy zabawka po uszkodzeniu nie jest na tyle mała, że może zostać połknięta i stanowić zagrożenie dla psa.

To mówi o bezpieczeństwie znacznie więcej niż samo hasło „bardzo mocna”.

Pięć rzeczy, które warto sprawdzić przy półce

1. Co pies najbardziej lubi robić?

Gryźć, szarpać, aportować, nosić, węszyć, szukać jedzenia czy rozkładać zabawki na części?

2. Do czego klient potrzebuje zabawki?

Do wspólnej zabawy, samodzielnego zajęcia psa, żucia, pracy nosem czy zdobywania jedzenia?

3. Jak pies traktuje zabawki?

Spokojnie je nosi i żuje czy intensywnie gryzie 
i odrywa fragmenty? To może być ważniejsze niż sama wielkość psa.

4. Czy rozmiar i poziom trudności są odpowiednie?

Zabawka nie może być na tyle mała, żeby pies mógł ją połknąć, a przy łamigłówkach pies powinien mieć realną szansę na sukces.

5. Czy pies będzie korzystał z niej pod nadzorem?

Inaczej dobiera się zabawkę do wspólnej zabawy 
z opiekunem, a inaczej taką, z którą pies ma zostać sam podczas jego nieobecności.