Jak dieta wpływa na komfort życia kotów z nadwagą i otyłością

Z artykułu dowiesz się:

• jak zmienił się rynek żwirków dla kotów,
• czego poszukują opiekunowie,
• jakie są trendy w tej kategorii produktów.

Dzisiejsza oferta żwirków dla kotów w niczym nie przypomina tego, co wkładano do kocich kuwet jeszcze kilkanaście lat temu, nie mówiąc już o czasach, gdy w kuwetach znajdował się zwykły piasek lub poszatkowana gazeta. Żwirek przestał być wyłącznie „pochłaniaczem nieczystości”. Stał się wysoce wyspecjalizowanym produktem premium, ponieważ opiekunowie kotów coraz częściej oczekują braku pyłu, perfekcyjnej kontroli zapachów, biodegradowalności, a nawet możliwości diagnozowania chorób układu moczowego.

Jak preferencje konsumentów zmieniają rynek żwirków dla kotów?

• Dla opiekunów kotów ważny jest brak pylenia, wydajność i neutralizacja zapachów. Ponadto rośnie popyt na materiały naturalne i biodegradowalne*, co odzwierciedla większą troskę o środowisko naturalne. Preferencje te wpływają na rozwój nowych produktów mających łączyć skuteczność ze zrównoważonym rozwojem. Coraz większe uznanie zyskują alternatywy pochodzenia roślinnego, wytwarzane m.in. z kukurydzy czy makulatury.
• Źródło: https://globalpetindustry.com/article/novel-ideas-hit-organic-cat-litter-market/.
• Szacuje się, że europejski rynek żwirku dla 
kotów osiągnie CAGR na poziomie 5,1% do 2030 roku*.
• Źródło: https://globalpetindustry.com/article/more-cats-and-improved-products-propel-global-litter-business/.
• Rosnącą popularnością cieszą się inteligentne kuwety, wyposażone w czujniki i mechanizmy samoczyszczące. Takie innowacje technologiczne nie tylko poprawiają komfort użytkowników, ale również napędzają zmiany na rynku żwirków, które muszą mieć określone cechy, jak odpowiednia wielkość granulek lub ciężar.
• Co stało się ważne w ostatnich latach?

Materiały biodegradowalne. Biodegradowalne produkty zmniejszają ilość odpadów na wysypiskach, a wybrane z nich mogą być np. kompostowane lub utylizowane w toaletach. Przykładowe opcje to żwirek z włókien roślinnych, papieru z recyklingu, tofu lub kukurydzy. Badania wskazują, że materiały te mogą znacząco zmniejszyć ślad węglowy w porównaniu z tradycyjnymi żwirkami.

Inteligentne technologie w żwirkach dla kotów. Nowoczesne żwirki mają funkcje diagnostyczne i zmieniają kolor w zależności od pH moczu lub obecności krwi, ostrzegając opiekuna o problemach z układem moczowym.

Zwiększona zdolność zbrylania. Opiekunowie kotów oczekują coraz lepszej wydajności żwirku. Odpowiednia jakość żwirku ułatwia usuwanie odchodów i zmniejsza bałagan 
w domu. Wydajne zbrylanie to prawdziwa wartość widoczna w codziennym użytkowaniu produktu (niższe zużycie, dłuższe cykle użytkowania i mniej skarg klientów).

Żwirek przestał być wyłącznie „pochłaniaczem nieczystości”. Stał się wysoce wyspecjalizowanym produktem premium

Premiumizacja – jak wpłynęła na żwirki dla kotów?

Żwirek dla kotów pojawił się na rynku w 1947 roku i zrewolucjonizował opiekę nad tymi zwierzętami. Produkt wszedł na rynek w momencie, gdy coraz więcej osób adoptowało koty, a potrzeba czystszego i wygodnego sposobu usuwania kocich odchodów stała się większa niż wcześniej. Tradycyjne metody, takie jak piasek czy gazety, nie pozwalały m.in. skutecznie neutralizować nieprzyjemnych
zapachów.

Historia tego pozornie przeciętnego, zwykłego 
produktu to prawie od początku pasmo innowacji, które przybrało na sile w ostatnich latach. Początkowo żwirek produkowano z gliny absorbującej (tzw. ziemi Fullera), czyli materiału używanego w fabrykach do wchłaniania rozlanych olejów i smarów. Od lat 80. na rynku dominował natomiast żwirek 
z gliny bentonitowej. Ta szczególna odmiana zbryla się w kontakcie z wilgocią, co umożliwia usuwanie tylko zanieczyszczonych grudek za pomocą łopatki. Takie rozwiązanie zmniejszyło koszty eksploatacji i znacząco podniosło wygodę opiekunów.

Współczesne żwirki dla kotów produkowane są 
z różnych materiałów, a ich formuły opracowuje się z myślą o większej skuteczności i mniejszym wpływie na środowisko. Ostatnie lata sprawiły, że żwirki to produkty coraz bardziej naturalne, funkcjonalne i przyjazne dla środowiska. Część z nich dopasowana jest również do rozwijającej się kategorii kuwet automatycznych.

Żwirek przestaje być zatem niewyróżniającym się, szarym i automatycznie kupowanym towarem. Obecnie to często zaawansowany produkt, odpowiadający na oczekiwania konsumentów szukających dobrego składu, kontroli zapachu oraz wydajności.

Oliwki i tofu – nowości na rynku żwirków

Nowoczesne start-upy od kilku lat wprowadzają ciekawe innowacje. Niszowe produkty są tworzone z pozbawionych kofeiny fusów kawy (https://www.alfredpets.com/), łusek orzecha włoskiego czy tapioki. W nowych produktach spotkać można dodatek alg morskich lub zielonej herbaty.

Inne materiały, z jakich wykonywane są żwirki dla kotów, to np. tofu czy pestki oliwek. Przyjrzyjmy się im bliżej.

Żwirek tofu (z włókien sojowych) to obecnie jeden z najszybciej zyskujących na popularności ekologicznych żwirków na świecie. Powstaje z tzw. okary – naturalnego produktu ubocznego generowanego podczas produkcji mleka sojowego i tofu. Zamiast stać się odpadem, zmieniany jest w charakterystyczne, wydłużone wałeczki, które tworzą podłoże o wyjątkowych właściwościach higienicznych.

Żwirek z pestek oliwek (ang. olive pit cat litter) to jedna z najnowszych i najbardziej obiecujących innowacji na rynku ekologicznych żwirków dla kotów. Tak jak żwirek tofu wpisuje się w trend upcyklingu, czyli wykorzystywania odpadów przemysłowych – w tym przypadku zmielonych pestek oliwek pozostałych po produkcji oliwy. Żwirek 
z pestek oliwek niemal nie pyli, dzięki czemu dobrze sprawdza się w domach, w których koty lub ich opiekunowie mają problemy z układem oddechowym lub alergie*.

* Źródło: https://globalpetindustry.com/article/pick-of-the-litter-the-latest-in-cat-waste-solutions/.

Z artykułu dowiesz się:

• dlaczego kot może rzadko podchodzić do miski i nadal pobierać dużo wody,
• jakie produkty mogą pomóc zwiększyć podaż płynów,
• jak dobrać rozwiązanie do sposobu żywienia i preferencji kota,
• o co zapytać klienta przed rekomendacją,
• kiedy zmiana pragnienia wymaga konsultacji z lekarzem weterynarii.

Opiekun mówi, że jego kot prawie nie pije. Patrzy na pełną miskę i zaczyna się martwić. Tymczasem sama ilość wody wypitej z naczynia nie pokazuje jeszcze, jak wygląda nawodnienie zwierzęcia. Kot pobiera wodę również z pokarmem, a na jego zainteresowanie piciem wpływają m.in. dieta, liczba i rozmieszczenie źródeł wody oraz indywidualne preferencje.

Dlatego rozmowa o nawodnieniu nie powinna kończyć się na pytaniu: „Jaką miskę kupić?”. To dziś znacznie szerszy temat obejmujący karmę mokrą, naczynia, fontanny, buliony, zupy i sposób podawania posiłków.

Znaczenie ma liczba źródeł wody, ich rozmieszczenie i otoczenie. International Cat Care zaleca ustawianie wody w kilku spokojnych miejscach, z dala od kuwety, głośnych urządzeń czy intensywnie użytkowanych ciągów komunikacyjnych*. W domu z kilkoma kotami dobrym punktem wyjścia jest zasada jednego źródła wody na kota plus jednego dodatkowego.

Niektóre koty chętniej piją również wtedy, gdy woda stoi w innym miejscu niż karma. Warto więc zamiast jednej „stacji żywieniowej” zaproponować klientowi kilka punktów z wodą i obserwowanie, 
z których zwierzę rzeczywiście korzysta.

Znaczenie może mieć także samo naczynie. Część kotów preferuje szerokie, stosunkowo płytkie 
miski. Inne dobrze korzystają ze szkła, ceramiki lub stali. Nie ma jednego modelu odpowiedniego 
dla wszystkich. Najlepszą wskazówką pozostaje 
zachowanie konkretnego kota.

Niezależnie od rodzaju naczynia woda powinna być świeża, a miska regularnie myta. Osad i biofilm mogą wpływać nie tylko na higienę, ale również na zapach i smak wody.

* Źródło: International Cat Care, „Encouraging your cat to drink”.

Fontanna – dodatkowe źródło, a nie gwarancja sukcesu

Część kotów chętnie korzysta z ruchomej wody, dlatego fontanna może być dobrym sposobem na zwiększenie liczby dostępnych źródeł. Nie jest jednak rozwiązaniem uniwersalnym.

Jeden kot zainteresuje się nią od razu, drugi będzie potrzebował czasu, a trzeci nadal wybierze zwykłą miskę. Fontannę najlepiej więc traktować jako 
kolejną możliwość wyboru, a nie produkt, który automatycznie rozwiąże problem małego zainteresowania wodą.

Warto wprowadzać ją stopniowo. Na początku 
dobrze pozostawić dotychczasową miskę i pozwolić kotu oswoić się z urządzeniem oraz ruchem wody.

Fontanna wymaga też regularnej pielęgnacji. Zbiornik i pompę trzeba dokładnie czyścić, a filtr wymieniać zgodnie z zaleceniami producenta.

Tymczasem sama ilość wody wypitej z naczynia nie pokazuje jeszcze, jak wygląda nawodnienie zwierzęcia.

Buliony, zupy i sosy – więcej płynu razem z jedzeniem

Rosnąca oferta bulionów, zup czy sosów dla kotów daje kolejny sposób na zwiększenie ilości płynu przyjmowanego z pokarmem. Produkty te mogą jednocześnie poprawiać smakowitość posiłku, co ma znaczenie szczególnie u zwierząt mało zainteresowanych wodą.

Analiza problemu. Czy kot rzeczywiście pije za mało?

Pierwsze pytanie powinno brzmieć: „Co kot je na co dzień?”.

Woda trafia do organizmu zarówno poprzez picie, jak i razem z pokarmem. Różnica między dietą mokrą i suchą jest pod tym względem bardzo duża. Według Cornell Feline Health Center mokre karmy zawierają zwykle około 70–80% wody, podczas gdy suche około 6–10%*.

Kot żywiony głównie pełnoporcjową karmą mokrą może więc znaczną część płynów pobierać podczas jedzenia i rzadziej korzystać z miski. Inaczej należy oceniać zwierzę jedzące kilka porcji mokrej karmy dziennie, a inaczej kota żywionego przede wszystkim karmą suchą.

Nie zmienia to jednej podstawowej zasady: świeża woda powinna być stale dostępna bez względu na sposób żywienia.

Warto więc patrzeć nie tylko na to, ile wody ubywa z miski, ale też na całkowitą ilość płynów pobieranych przez kota.

* Źródło: Cornell Feline Health Center, „How often should you feed your cat?”.

Mokra karma – nawodnienie zaczyna się w misce z jedzeniem

Mokra karma jest nie tylko sposobem żywienia. 
Ze względu na wysoką zawartość wody staje się również jednym z jej ważnych źródeł.

Dlatego zwiększenie udziału pełnoporcjowej 
karmy mokrej może być jednym ze sposobów zwiększenia całkowitej podaży płynów, szczególnie u kotów, które rzadko korzystają z miski z wodą.

Wysoka wilgotność produktu nie przesądza jednak o tym, czy może on stanowić pełnoporcjowy posiłek. Zupy, filety w bulionie czy inne produkty zawierające dużo płynu mogą dobrze uzupełniać dietę, ale nie wszystkie są karmami pełnoporcjowymi.

Jeżeli produkt jest oznaczony jako karma uzupełniająca, powinien pozostać dodatkiem.

Dużo wody w produkcie nie oznacza jeszcze, że może on stanowić pełny posiłek.

Miski – ważne jest nie tylko „czy”, ale również „gdzie”

Pełna miska stojąca przez cały dzień nie zawsze oznacza, że kot ma optymalne warunki do picia.

Warto jednak dokładnie sprawdzać ich przeznaczenie. Produkt przygotowany specjalnie dla kota to coś zupełnie innego niż bulion z ludzkiej kuchni, który może zawierać sól, przyprawy, cebulę czy inne składniki niewskazane dla zwierzęcia.

Trzeba również zwrócić uwagę na to, czy mamy do czynienia z karmą pełnoporcjową, czy uzupełniającą.

Bulion czy zupa mogą wspierać nawodnienie, ale nie powinny zastępować pełnoporcjowej podstawy diety.

Czasem najprostsze rozwiązanie jest najlepsze

Nie zawsze potrzebny jest kolejny produkt. U części kotów sprawdzi się po prostu dodanie niewielkiej ilości wody do mokrej karmy. Warto robić to stopniowo, ponieważ konsystencja pokarmu ma dla wielu kotów duże znaczenie. Nagłe rozcieńczenie dobrze znanego posiłku może sprawić, że zwierzę przestanie go akceptować.

Jeden kot chętnie zje bardziej wilgotną karmę, drugi wybierze bulion, a trzeci zacznie częściej pić po ustawieniu dodatkowej miski w innym miejscu. Sposób zwiększania podaży wody trzeba więc dopasować do tego, co konkretny kot rzeczywiście akceptuje.

Jak doradzać opiekunom?

Zanim sięgniesz po konkretny produkt, ustal:

• Co kot je na co dzień? Mokra i sucha dieta oznaczają zupełnie inną ilość wody pobieranej z pokarmem.
• Ile źródeł wody kot ma w domu? Jedna miska nie jest najlepszym rozwiązaniem.
• Gdzie stoi woda? Warto sprawdzić, czy kot ma dostęp do niej również w spokojnych miejscach, z dala od kuwety i karmy.
• Z jakiego naczynia korzysta? Czasem pomaga zmiana wielkości, kształtu lub materiału.
• Czy klient próbował fontanny? Może być dodatkowym źródłem wody, ale nie każdy kot ją zaakceptuje.
• Czy kot dostaje mokrą karmę, buliony lub zupy? Wszystkie te produkty dokładają płyn do codziennej diety.
• Czy sposób picia ostatnio się zmienił? Jeśli tak –
rekomendacją powinien być lekarz weterynarii, a nie kolejna miska.

Dopiero po tych pytaniach można sensownie zdecydować, czy najlepszym rozwiązaniem będzie większy udział karmy mokrej, dodatkowa miska, fontanna, bulion czy kilka niewielkich zmian zastosowanych jednocześnie.

Co zyskasz?

Nawodnienie jest dobrym przykładem kategorii, 
w której klient często przychodzi po jeden produkt, choć jego problem wymaga szerszego spojrzenia.

Pyta o fontannę, ale podczas rozmowy okazuje się, że kot je głównie suchą karmę i ma jedną miskę stojącą obok kuwety. Albo szuka nowego naczynia, choć dużo większą zmianę może przynieść 
ustawienie kilku źródeł wody i zwiększenie udziału mokrej karmy.

Dobre doradztwo pozwala więc naturalnie łączyć różne grupy produktów: karmę mokrą, miski, 
fontanny, buliony czy inne rozwiązania zwiększające podaż płynów. Nie chodzi o dokładanie ich do koszyka na siłę, ale o dobranie kilku elementów, które razem odpowiadają na konkretną potrzebę.

Dla sklepu oznacza to większy potencjał cross-sellingu, ale przede wszystkim bardziej kompetentną rozmowę z klientem. Opiekun nie dostaje kolejnej przypadkowej miski. Dostaje spójne rozwiązanie, dopasowane do sposobu żywienia i zachowania jego kota.

Reklama

Klient pyta o nawodnienie. Jak odpowiedzieć?

Mój kot prawie nie pije. Czy powinienem kupić fontannę?

Najpierw warto sprawdzić, co kot je. Jeśli dużą część diety stanowi karma mokra, może pobierać sporo wody razem z posiłkami. Fontanna może być dodatkowym źródłem i część kotów chętnie z niej korzysta, ale nie ma gwarancji, że każde zwierzę zacznie dzięki niej pić więcej.

Czy mogę dolewać wodę do karmy?

Tak, jeżeli kot dobrze to akceptuje. Najlepiej zacząć od niewielkiej ilości i zwiększać ją stopniowo, żeby nie zmieniać gwałtownie konsystencji posiłku.

Czy bulion może zastąpić wodę?

Nie powinien zastępować stałego dostępu do świeżej wody. Może natomiast zwiększać podaż płynów, jeśli jest produktem przeznaczonym dla kotów i stosowanym zgodnie z zaleceniami producenta.

Kot ostatnio pije znacznie więcej niż wcześniej. Jaką miskę polecić?

W tym przypadku ważniejsza od zmiany miski jest konsultacja z lekarzem weterynarii. Nagły wzrost pragnienia może być objawem problemu zdrowotnego.

Z artykułu dowiesz się:

• dlaczego kot może domagać się jedzenia nawet chwilę po posiłku,
• jak odróżnić rzeczywisty głód od wyuczonych zachowań,
• jakie produkty i rozwiązania warto proponować opiekunom.

Kot właśnie skończył posiłek, ale gdy tylko opiekun wchodzi do kuchni, natychmiast pojawia się przy misce. Miauczy, ociera się o nogi i domaga kolejnej porcji. Klient przychodzi do sklepu zoologicznego z przekonaniem, że jego pupil jest ciągle głodny. Pyta o bardziej sycącą karmę albo produkt, który pozwoli ograniczyć nieustanne proszenie o jedzenie. Tylko czy kot rzeczywiście potrzebuje większej porcji?

Nie zawsze. Zachowania związane z jedzeniem mogą wynikać z naturalnych potrzeb gatunku, przyzwyczajeń utrwalanych przez opiekuna, niewłaściwie dobranej diety, a czasem również z problemów zdrowotnych. Dlatego zanim zaproponujesz klientowi nową karmę, warto ustalić, co naprawdę stoi za zachowaniem zwierzęcia.

Czy kot naprawdę jest ciągle głodny?

Koty są przystosowane do pobierania niewielkich porcji pokarmu wielokrotnie w ciągu doby. 
Ich dzicy przodkowie polowali na małe ofiary, dlatego zdobywanie pożywienia wymagało licznych prób i regularnej aktywności. Współczesny kot domowy nie musi już polować, aby się najeść, 
ale nadal przejawia wiele zachowań związanych 
z poszukiwaniem jedzenia.

To jeden z powodów, dla których kot może interesować się pokarmem częściej, niż oczekuje tego opiekun. Dwa duże posiłki podawane rano 
i wieczorem nie zawsze odpowiadają jego 
preferencjom. Niektóre koty lepiej funkcjonują, gdy dzienna porcja zostaje podzielona na kilka mniejszych posiłków.

Nie oznacza to jednak, że każde miauczenie przy misce świadczy o głodzie. Kot może domagać się jedzenia z przyzwyczajenia, nudy lub dlatego, że nauczył się kojarzyć określone zachowania opiekuna z otrzymywaniem pokarmu. Samo zainteresowanie jedzeniem nie wystarcza więc do oceny, czy zwierzę otrzymuje odpowiednią ilość kalorii.

Kot nauczył się prosić. I robi to skutecznie

Wiele kotów szybko odkrywa, że miauczenie, ocieranie się o nogi czy wskakiwanie na blat może przynieść konkretny rezultat. Jeśli opiekun regularnie reaguje podaniem jedzenia, zwierzę uczy się, że takie zachowanie jest skuteczne.

Wyobraź sobie kota, który codziennie budzi domowników o piątej rano. Początkowo opiekun próbuje go ignorować, ale po kilku minutach miauczenia wstaje i napełnia miskę, żeby móc wrócić do łóżka. Następnego dnia sytuacja się powtarza. Po pewnym czasie kot zaczyna traktować poranne miauczenie jako sprawdzony sposób na otrzymanie śniadania.

Mechanizm ten opiera się na uczeniu przez konsekwencje. Zachowanie, które przynosi nagrodę, ma większą szansę na powtórzenie. Co ciekawe, nieregularne nagradzanie może dodatkowo utrwalać proszenie. Jeśli kot czasami otrzymuje jedzenie dopiero po kilku minutach miauczenia, może próbować coraz dłużej.

Dlatego w przypadku zdrowego kota, który otrzymuje odpowiednią ilość pokarmu, warto doradzać opiekunowi konsekwencję. Jedzenie powinno być podawane według ustalonego planu, a nie za 
każdym razem, gdy zwierzę zaczyna się go domagać. Jeśli kot miauczy, warto też sprawdzić, czy nie potrzebuje kontaktu, zabawy albo innej formy 
aktywności.

Wiele kotów szybko odkrywa, że miauczenie, ocieranie się o nogi czy wskakiwanie na blat może przynieść konkretny rezultat.

Pełna miska nie zawsze oznacza odpowiednią porcję

Jednym z częstych błędów w żywieniu kotów jest ocenianie ilości karmy na podstawie objętości, 
a nie wartości energetycznej. Opiekun widzi pełną miskę i zakłada, że zwierzę otrzymuje wystarczająco dużo jedzenia. Tymczasem dwie karmy 
o podobnej gramaturze mogą dostarczać zupełnie inną liczbę kalorii.

Przykładowo kot otrzymujący dwie saszetki mokrej karmy po 85 g, o wartości energetycznej 90 kcal na 100 g, dostaje z nich 153 kcal. Jeśli dodatkowo zjada 30 g suchej karmy zawierającej 400 kcal na 100 g, jego dzienna porcja dostarcza łącznie 273 kcal.

Czy to odpowiednia ilość? Zależy od masy ciała, wieku, aktywności, kondycji i stanu zdrowia zwierzęcia. Dla jednego kota będzie to ilość zbliżona do jego zapotrzebowania, dla innego zbyt duża lub niewystarczająca.

Dlatego podczas rozmowy z klientem warto poprosić o nazwę dotychczasowej karmy i informację, ile gramów zwierzę otrzymuje dziennie. Dopiero wtedy można porównać wartość energetyczną produktów i sprawdzić, czy problem rzeczywiście może wynikać z niewłaściwej wielkości porcji.

Jak ocenić, czy kot je za dużo?

Sama masa ciała nie mówi wszystkiego o prawidłowym żywieniu. Dwa koty ważące po 5 kg mogą mieć zupełnie inną budowę i kondycję. Dlatego oprócz regularnego ważenia warto zwracać uwagę na sylwetkę zwierzęcia.

Pomocna jest dziewięciostopniowa skala BCS (Body Condition Score). U większości zdrowych dorosłych kotów prawidłowa kondycja odpowiada ocenie 5/9. Żebra powinny być wyczuwalne pod niewielką warstwą tłuszczu, a podczas obserwacji zwierzęcia z góry powinna być widoczna talia.

Jeśli kot stopniowo przybiera na wadze, mimo że opiekun nie zwiększa porcji karmy, warto przyjrzeć się dodatkowym przekąskom. Przysmaki, pasty czy kawałki mięsa również dostarczają kalorii.

Częściej nie znaczy więcej. Zmień sposób karmienia

Kot, który zjada całą dzienną porcję w dwóch posiłkach, może intensywnie domagać się jedzenia między nimi. W takiej sytuacji warto rozważyć podział tej samej ilości karmy na kilka mniejszych porcji.

Najważniejsze jest zachowanie całkowitego dziennego bilansu energetycznego. Jeśli kot powinien otrzymywać 200 kcal, podanie czterech posiłków po 50 kcal nie oznacza zwiększenia ilości jedzenia. Zmienia się jedynie częstotliwość karmienia.

W przypadku opiekunów, którzy przez wiele godzin przebywają poza domem, pomocne mogą być automatyczne karmniki. Pozwalają podawać odmierzone porcje o ustalonych porach. Automatyczny karmnik może być szczególnie przydatny, gdy kot regularnie budzi opiekuna wczesnym rankiem. Dzięki niemu jedzenie przestaje być bezpośrednio związane z obecnością człowieka, choć zmiana utrwalonych zachowań może wymagać czasu.

Warto również proponować zabawki na karmę, kule smakule i łamigłówki żywieniowe. W naturalnych warunkach zdobywanie pokarmu wymaga od kota wysiłku. W mieszkaniu jedzenie często pojawia się bez żadnej aktywności, dlatego możliwość samodzielnego zdobywania pokarmu może być cennym urozmaiceniem codzienności.

W publikacji Dantas i współpracowników z 2016 roku opisano wykorzystanie zabawek żywieniowych jako sposób na wzbogacania środowiska kotów. Autorzy wskazali, że zdobywanie pokarmu poprzez aktywność może wspierać dobrostan zwierząt, zapewniając im możliwość realizowania naturalnych zachowań.

Nie oznacza to jednak, że każda zabawka automatycznie ograniczy nadmierny apetyt. Warto zaczynać od prostych rozwiązań i stopniowo zwiększać poziom trudności, aby nie powodować frustracji. Dobrym pomysłem jest wykorzystywanie części dziennej porcji karmy podczas zabawy, bez dodawania kolejnych kalorii.

Według zaleceń WSAVA przysmaki nie powinny zwykle przekraczać 10% dziennej podaży energii. Dla kota, którego zapotrzebowanie wynosi 200 kcal, oznacza to około 20 kcal z dodatkowych przekąsek. Pozostała energia powinna pochodzić z odpowiednio zbilansowanej karmy pełnoporcjowej.

Czy bardziej sycąca karma rozwiąże problem?

Klienci często pytają o karmę, po której kot będzie dłużej najedzony. Warto jednak pamiętać, że uczucie sytości zależy od wielu czynników, w tym składu pokarmu, jego wartości energetycznej, objętości posiłku i indywidualnych cech zwierzęcia.

Karmy mokre zawierają znacznie więcej wody niż suche, dlatego zazwyczaj dostarczają mniej kalorii w przeliczeniu na 100 g produktu. W niektórych przypadkach pozwala to podać objętościowo większy posiłek przy podobnej wartości energetycznej. Nie oznacza to jednak, że każda mokra karma automatycznie ograniczy domaganie się jedzenia.

W przypadku kotów z nadwagą można rozważyć odpowiednio dobrane karmy przeznaczone do kontroli masy ciała. Takie produkty mają zmodyfikowaną wartość energetyczną i skład, dzięki czemu mogą ułatwiać prowadzenie diety redukcyjnej przy zachowaniu odpowiedniej podaży składników odżywczych.

Nie należy natomiast samodzielnie drastycznie ograniczać porcji zwykłej karmy. U kotów, szczególnie z nadwagą, zbyt gwałtowna redukcja podaży pokarmu lub długotrwałe niejedzenie może prowadzić do poważnych problemów zdrowotnych, w tym stłuszczenia wątroby. Odchudzanie powinno odbywać się stopniowo, najlepiej według planu ustalonego z lekarzem weterynarii.

Kiedy zwiększony apetyt powinien zaniepokoić?

Nie każdy kot, który intensywnie domaga się jedzenia, jest łakomy. Szczególną uwagę należy zwrócić na nagły wzrost apetytu, zwłaszcza jeśli towarzyszą mu inne objawy.

Zwiększony apetyt połączony z utratą masy ciała może występować między innymi w przebiegu nadczynności tarczycy. Choroba ta jest szczególnie istotna u kotów starszych. Zwierzę może jeść więcej niż wcześniej, a mimo to chudnąć. Niekiedy pojawiają się również pobudzenie, wzmożone pragnienie lub zaburzenia trawienne.

Podobne objawy mogą występować w przypadku cukrzycy. Oprócz zmian apetytu opiekun może zauważyć częstsze oddawanie moczu, większe pragnienie i spadek masy ciała.

Zwiększone zainteresowanie pokarmem może być również związane z innymi chorobami lub działaniem niektórych leków. Dlatego jeśli klient mówi, że kot nagle zaczął jeść znacznie więcej, chudnie mimo dobrego apetytu lub wykazuje inne niepokojące objawy, należy zasugerować konsultację weterynaryjną. Zmiana karmy nie powinna zastępować diagnostyki.

Jak doradzać klientowi? Zacznij od właściwych pytań

Klient mówi: „Mój kot ciągle chce jeść. Potrzebuję bardziej sycącej karmy”. Zanim zaproponujesz produkt, warto ustalić, czy zwierzę rzeczywiście otrzymuje zbyt mało kalorii, czy problem dotyczy sposobu karmienia albo utrwalonych zachowań.

Najpierw zapytaj o masę ciała i kondycję kota. 
Następnie sprawdź, jaką karmę otrzymuje i w jakiej ilości. Warto uwzględnić zarówno mokry, jak 
i suchy pokarm, a także wszystkie przysmaki. Ważne są również częstotliwość posiłków, codzienna 
aktywność i zachowania opiekuna.

Odpowiedzi pomogą ustalić, czy klient potrzebuje nowej karmy, akcesoriów do karmienia, czy przede wszystkim zmiany codziennych przyzwyczajeń.

Co zyskasz? Produkty, które odpowiadają na potrzeby kota

Klient, którego kot ciągle domaga się jedzenia, nie zawsze potrzebuje nowej karmy. Czasami większą korzyść przyniesie zmiana sposobu podawania posiłków lub wprowadzenie dodatkowej aktywności.

W przypadku kotów z nadwagą warto omówić karmy przeznaczone do kontroli masy ciała. Karmy mokre mogą być interesującym rozwiązaniem dla opiekunów, którzy chcą podawać kotu posiłki o większej objętości bez nadmiernego zwiększania kaloryczności. Warto jednak porównywać konkretne produkty, ponieważ ich wartość energetyczna może się różnić.

Automatyczne karmniki pomagają utrzymać regularność posiłków i odmierzać porcje, szczególnie gdy opiekun długo przebywa poza domem. Zabawki na karmę i łamigłówki żywieniowe pozwalają natomiast połączyć jedzenie z aktywnością. Warto proponować również wagi kuchenne, które ułatwiają kontrolowanie gramatury dziennej porcji.

Reklama

Dobór produktów powinien wynikać z rzeczywistego problemu. Kot z nadwagą potrzebuje innego postępowania niż zwierzę, które utrzymuje prawidłową kondycję, ale nauczyło się skutecznie prosić o jedzenie.

WSAVA Global Nutrition Committee. Global Nutrition Guidelines and Toolkit. https://wsava.org/global-guidelines/global-nutrition-guidelines/.

Dantas L.M.S. i wsp. (2016). Food puzzles for cats: Feeding for physical and emotional wellbeing. Journal of Feline Medicine and Surgery, 18(9), 723–732. https://doi.org/10.1177/1098612X16643753.
Ellis S.L.H. i wsp. (2013). AAFP and ISFM Feline Environmental Needs Guidelines. Journal of Feline Medicine and Surgery, 15(3), 219–230. https://doi.org/10.1177/1098612X13477537.